Er is een nieuw bewustzijn op gang gekomen tussen mens en dier. Critici noemen het antropomorfisme; wij zouden dieren eigenschappen toedichten die eigenlijk van mensen zijn, maar is dit wel zo? Zelf ben ik van jong af aan opgevoed met dieren en heb door het verloop van mijn leven gezien dat ook de dieren die ik om me heen heb gehad een veranderend/stijgend bewustzijn hebben. Mijn eerste poes die ik had toen ik zelfstandig ging wonen was een echte jager terwijl ik nu katten heb die geamuseerd met hun potentiële prooi spelen. Zo vindt onze Siamese poes Niels het heerlijk om met de vissen in de vijver te spelen; met zijn poot tikt hij heel zacht tegen de vis aan en de vis hapt naar zijn poot, zo kunnen ze tijdenlang met elkaar communiceren. Dit zou bij mijn eerste poes ondenkbaar zijn.

De afgelopen week hoorde ik twee bijzondere verhalen die mijn visie op het collectieve geheugen nog weer verdiepten. Graag wil ik die met u delen: mijn oom vertelde het volgende: Er waren twee mannen in het bos die hun hond aan het uitlaten waren. Ze kenden elkaar niet, beide hadden de hond niet aan de lijn. Toen de honden elkaar zagen vlogen ze luid jankend van vreugde op elkaar af en waren helemaal door het dolle heen. De bazen konden er niet tussen komen en het ging maar door, ze waren buitenzinnen van blijheid. De mannen keken een tijdje toe en kwamen aan de praat met elkaar. De ene vertelde dat hij zijn hond uit een dierenopvang had van Bulgaars verwaarloosde honden. O, zei de ander dat is toevallig de mijne komt ook uit zo’n traject. Ze gingen op zoek naar de geschiedenis van beide honden en wat bleek, ze hadden samen in dezelfde opvang gezeten en waren ieder afzonderlijk naar Nederland gekomen. Ze herkenden elkaar direct in het bos en waren dol blij elkaar weer te zien!

Mijn dochter die lerares op een school is, vertelde me deze week een ander verhaal: enige tijd geleden vonden leerlingen een verlaten kitten in de fietsenkelder van de school. De kinderen hadden in aanvang het niet verteld aan de leiding en zorgden enige tijd voor het poesje; ze deelden hun brood en zodoende bleef het diertje in leven. De kinderen vertelden het aan mijn dochter, die een echte dierenvriend is, en gingen toen samen het poesje vangen. Een collega van haar wilde het poesje wel meenemen naar huis waar hij een goed huis heeft gekregen. Het opmerkelijke van het verhaal is dat de poes, inmiddels enige jaren bij haar nieuwe baasje, wil elke dag graag naast haar gewone voer, brood eten. Dit is opmerkelijk omdat een kat geen broodeter is. Het herinnert haar kennelijk aan hoe ze in leven is gehouden en houdt dit deel van haar geheugen paraat omdat wellicht de twijfel over de existentie diep in haar geheugen is ingeprent.

Een soortgelijke waarneming deed ik met mijn eigen poes deze week die ik uit een traject van Natuurmonumenten heb. In deel 2 van Het collectief geheugen, schrijf ik over haar hoe anders ze is. Het traject van Natuurmonumenten is tot stand gekomen doordat verwaarloosde katten die gedumpt zijn door de mens de natuur zijn ingetrokken en zich snel voortplanten; ze brengen veel schade toe aan de natuur. Deze katten worden gevangen en gesteriliseerd en teruggezet in hun oude omgeving; gebleken is dat ze niet meer te socialiseren zijn. Veelal zijn de vrouwtjes zwanger als ze gevangen worden. In dat geval wacht de opvang af tot de kitten zijn geboren en de kitten worden verder door mensen opgevoed. Per definitie zijn dit bijzondere katten omdat de start van hun leven niet begeleid wordt door een natuurlijke moeder maar door een mens. Zo merk ik dat Guusje, – zo heet mijn poes uit dit traject-, heel graag natuurfilms kijkt. Als er een natuurfilm op de tv is, dan loopt ze op een holletje naar de tv om te gaan kijken.

filmpje van Guusje

Vanaf het begin dat ik haar heb, krijgt ze biologisch eten. Helaas heeft ze doordat ze geen moedermelk heeft gehad nogal wat allergieën, één er van is een allergie voor vis. Erg lastig omdat in vrijwel al het kattenvoer vis zit. Daarom geef ik haar biologische runderreepjes. Nu waren deze runderreepjes vorige week langdurig op en gaf ik haar precies dezelfde maar niet biologisch, ze at het niet, ook niet toen ik haar niets anders gaf. Waarschijnlijk proefde ze de chemische toegevoegde sulfiet, maar het kan ook dat in haar DNA een mechanisme zit dat terugverlangt naar de pure wildernis van haar moeder.

De NCRV/KRO is een nieuwe serie gestart: Eindelijke thuis waar geadopteerde kinderen terug gaan naar het land waar ze geboren zijn; de emoties die dan loskomen zijn veelzeggend en indrukwekkend. Het leert ons dat er een diep verlangen in mens en dier leeft om de diepste wortels van afkomst te kennen en dit te integreren in het dagelijkse bewustzijn. Zo is het mijns inziens niet alleen met de fysieke wortels maar ook de zielenwortels/vorige levens, van de mens.  In de toekomst  zal dit bewustzijn steeds dominanter invloed gaan uitoefenen op de ontwikkeling van de mens. Het heeft alles te maken met het vernieuwde bewustzijn dat zijn intrede heeft gedaan! Elke daad goed of kwaad door een mens veroorzaakt, zal terugkeren naar zijn oorsprong tot het moment dat het kwaad overwonnen is. Dit kwaad strekt zich ook uit naar ons onbewust omgaan met de natuur vandaar de toename van het bewustzijn voor het milieu. Elk mens dat nu leeft is op weg naar dit inzicht en zal het gaan perfectioneren.

 

 

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *