Het was ongeveer 2500 jaar geleden dat Griekse filosofen probeerden een oplossing te vinden voor de bron van alle materie. Dat was nog vóór Socrates. Er waren twee richtingen. Beide waren buiten Griekenland. De eerste was in de Ionische kuststeden en de andere in de Griekse kolonie in zuid Frankrijk. In Ionië dachten de filosofen dat de materie was ontstaan uit bijvoorbeeld: het water, de lucht of het onbepaalde. In het zuiden van Italie waren het Pythagoras en zijn leerlingen die dachten dat alle materie afhing van mathematische proporties. De zogenaamde jonge natuur filosofen verbonden zich aan de school van Pythagoras. Ze hadden een aantal theorieën over de oorsprong van alle materie en één daarvan was de theorie van de vier elementen, aarde, water, lucht en vuur. Zie voor verdere informatie:link
Vandaag de dag weten we dat alles om ons heen min of meer opgebouwd is uit een willekeurige mengeling van deze elementen. Zo moet graan (element van de aarde) gebakken worden door middel van verhitting (vuur) om brood te worden. Door water kan de aarde veranderd worden in een vruchtbaar product in combinatie met warmte. De lucht verplaatst de belangrijke sferen om de aarde heen waardoor vervuiling die wij maken, door b.v. vuur, te verdunnen.
De leer van de elementen is al eeuwen oud. Er zijn van allerlei filosofische stromingen die aan de vier elementen een esoterische betekenis geven. Een vrij algemeen psychologisch gezichtspunt is: dat aarde bij de materie hoort; vuur bij het de intuïtie/ik bewustzijn van de mens hoort; lucht bij het denken van de mens; en water bij het gevoel.
Van de week las ik een berichtje dat de fossiele brandstoffen nog eerder uitgeput zouden zijn dan tot nu toe gedacht was. Wellicht valt dit samen met het gevreesde jaartal 2012 van de Maya’s?! De heilloze klimaatconferentie in Kopenhagen stemt daarin niet hoopvol.
Van de week las ik het boek “Zoete mond” van Thomas Rosenboom. In dat boek filosofeert de hoofdpersoon over het feit dat de zee zo groot is dat door de beweging die deze massa water maakt veel energie te halen is. Dit bracht me bij de volgende overpeinzing.
Tot nu toe zijn wij voornamelijk afhankelijk geweest van fossiele brandstoffen die vallen onder het hoofdstuk aarde. Aan verbranding (vuur) hebben wij onze huidige welvaart te danken. Psychologiseer je dit gegeven dan kun je zeggen: ons ik (vuur) is gericht op de aarde en eigenlijk gebruiken we het gevoel (water) en het denken (lucht) nog maar vrij weinig om de hele kosmologie van de aarde te gebruiken. Dit ondanks dat de windmolens (op zee) in opmars zijn. Opvallend daarin is wel weer dat hier veel verzet tegen is de laatste tijd; de argumenten hier tegen zijn: landschap vervuiling en lawaai. Deze argumenten lijken mij gezien de ernstige problematiek, niet zo heel erg relevant, maar dat terzijde. Het gaat er om dat we als samenleving sterk in de materie (aarde) en ons ego (vuur) gevangen zitten en de andere elementen verwaarlozen zodat het echte creatieve denken dat zijn oorsprong altijd vindt in het zuivere voelen (lucht en water) niet aan bod komt. Ik vermoed dat op het moment dat we gaan nadenken over het winnen van energie uit water en lucht en niet alleen uit de aarde er al meer evenwicht zal komen in het collectieve bewustzijn van de mens. Dit heeft ons, mijn familie en ik, doen besluiten om ruim een jaar geleden zonnepanelen op ons dak te zetten. Met deze daad richt je de blik naar boven naar de zon die verwarmer is van aarde, lucht en water. Door de energie die we daarmee opvangen wordt ons water in huis opgewarmd. Dit lijkt me een sacrale handeling naar de vier elementen en naar het collectieve bewustzijn van de mens.
