In de weekendbijlage van de Volkskrant Sir Edmund staat een interessant artikel over een ontdekking van natuurkundige Frans Saris: hij  bedacht een experiment om zijn dementerende vrouw te helpen door het ‘knuffelhormoon’, door haar havermoutpap te doen. De geneeskunde krijgt steeds meer interesse in zulke studies, die zich op één patiënt richten, aldus de Volkskrant. In 2003 komt Saris tot de ontdekking dat zijn vrouw de eerste verschijnselen van dementie heeft. Daarna volgt een periode van grote onrust; deze onrust is zo groot dat hij soms wel vier oxazepam tabletten moet geven om haar rustig te houden. Omdat de zorg voor haar hem veel energie kost, en hij zijn vrouw na vijftig jaar huwelijk niet in een verpleeghuis wil plaatsen, besluit hij hulp te zoeken in de verzorgingstaken. Een van de zorgverleners is een Marokkaanse vluchteling, zij knuffelt zijn vrouw veel en hij ziet dat ze daar rustig van wordt. Dit bracht hem als wetenschapper op een idee.

Het idee was dat wanneer iemand die zo enorm onrustig is, het zogenaamde ‘knuffelhormoon’ Oxytocine zou kunnen geven, rustig zou worden. Het is een hormoon dat positieve gevoelens oproept en onder meer rijkelijk wordt afgescheiden bij een vrouw die bevalt. Dit hormoon stimuleert de binding tussen moeder en kind bij de start van het leven. Ook bij het orgasme speelt Oxytocine een belangrijke rol; dit alles heeft het hormoon de bijnaam van knuffelhormoon opgeleverd. De moeilijkheid van dit hormoon  is, om het als medicijn toe  te dienen, dat het heel snel werkt en de lever nauwelijks passeert waardoor de werking vluchtig is. Frans Saris gaat met zijn idee naar Ron de Kloet, gepensioneerd hoogleraar psychofarmaca aan het LUMC en oud-voorzitter van Alzheimer Nederland. Kloet maakt voor Saris een capsule met Oxytocine. Om een lang verhaal kort te maken het werkt! In een korte tijd wordt alle psychofarmaca afgebouwd. De vrouw wordt rustig en kan tot het eind van haar leven thuis blijven wonen.

Recentelijk heeft een onderzoek uitgewezen dat er ook een schaduwzijden aan dit hormoon ontdekt zitten; het zou mensen die buiten de hechte collectieve (familie) groep staan agressief en negatief kunnen benaderen; deze twee werkingen staan los van elkaar en er is nog geen causaal verband gevonden waarom dit zo is. In mijn boek Dementie de ziekte van het verleden dat in januari dit jaar is uitgekomen, schrijf ik over het vermoeden dat Oxytocine te maken zou kunnen hebben met dementie. Het boek is niet geschreven vanuit astrologische achtergronden, maar uit de ervaring en observaties van veertien jaar mantelzorgschap; eerst voor mijn moeder en overlappend voor mijn echtgenoot.

Wat ik in die veertien jaar vrijwel bij elke dementerende tegenkwam was, – niet alleen bij mijn dierbaren maar ook bij medebewoners van mijn dierbaren-, dat er een niet geheelde psychische wond in het verleden is opgelopen die niet verwerkt is en dat de pijn daarover ondergronds (onbewust) is gegaan. In mijn boek geef ik daar biografische voorbeelden van.

Wanneer je astrologisch nadenkt over een niet geheelde wond dan moet je automatisch denken aan de planeet Cheiron die in 1977 pas werd ontdekt. Voorheen werd er niet met deze energie gewerkt. In mijn waarneming bij dementerenden ontdekte ik ook dat deze pijn ook heel vaak opgelopen is in de familie of in het voorgeslacht en dat problematiek in de familie een mogelijk verhoogd risicofactor is. Uranus heeft in mijn visie veel te maken met collectieve verbanden, waar de familie een van de belangrijkste is. Verbind je je met de archetypische werking van Oxytocine dan kom je bij Venus uit; dit ondanks dat nieuw onderzoek ook verwijst naar agressie. Dit heeft te maken met de onbewuste kant van Venus die te maken heeft met het negatieve beeld van Mars, agressie. Venus en Mars zijn polair aan elkaar. In de tijd dat ik mantelzorger was heb ik veel data aangelegd van mensen die een of andere vorm van dementie hadden en toen ik deze horoscopen ging bekijken zag ik op één na, steeds conflicten tussen deze energieën. De opvallendste was Uranus oppositie Cheiron die ik relatief vaak tegenkwam. Dit is op zichzelf opmerkelijk omdat beide planeten een heel lange omlooptijd hebben. Maar ook vierkanten tussen deze drie energieën zag ik vaak. Mijn boek is geschreven met als doelstelling profylactisch (voorkomend) te werken aan de ziekte dementie. Ik houd in mijn boek vooral een pleidooi om pijnlijke zaken die in de biografie zijn opgelopen zoveel mogelijk op te lossen en niet te verdringen. Een medicijn is prima, zeker wanneer het verpleeghuisopname voorkomt, maar wellicht is de liefdevolle behandeling van Saris voor zijn vrouw, nog wel belangrijker geweest en heeft het gemaakt dat ze ook zelf Oxytocine is gaan aanmaken. Wie zal het zeggen!

Het hele artikel is te lezen hier indien u een abonnement op de Volkskrant hebt; voor niet leden is dit artikel bij Blendle te koop voor € 0,39

Passage uit mijn boek: Dementie de ziekte van het verleden

In mijn onderzoek, dat zich meer richtte op de fysiologische kant van de zaak, dacht ik overigens een verband te zien met de aanmaak van oxytocine. Dit zou wel eens van invloed kunnen zijn op het ontstaan van dementie. Oxytocine is een neuropeptide  die als hormoon en neurotransmitter  fungeert. Oxytocine lijkt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier. Oxytocine speelt een centrale rol bij moederbinding, vriendschappen en romantische interacties, evenals bij seksualiteit. Ook bij het verrichten van zorgtaken wordt er meer oxytocine aangemaakt. Omdat oxytocine ook een belangrijke rol speelt bij de hechting van opvoeder en kind, wordt het ook wel het knuffelhormoon genoemd. Oxytocine wordt geproduceerd in de hypothalamus. Het hormoon heeft een aantal functies, waaronder contractie van glad spierweefsel (bijvoorbeeld de baarmoeder) en het regelen van de toeschietreflex bij borstvoeding. Het is belangrijk in groepsprocessen, maar daar zit een heel vreemde schaduwzijde aan. Oxytocine werkt sterk beschermend en socialiserend naar de eigen bekende groep, maar niet naar vreemde groepen. Sterker nog, het roept zelfs antisociaal gedrag en vijandigheid op naar wezensvreemde groepen.  Door deze merkwaardige werking van enerzijds antisociale gevoelens naar vreemde groepen en anderzijds het koesteren van de eigen groep dacht ik te zien dat deze stof misschien iets te maken zou kunnen hebben met het ontstaan van dementie.

Bij dementie ontstaat een soort disbalans tussen positieve en negatieve gevoelens, die nu eenmaal het leven kleuren, waardoor een sterke afhankelijkheid van deze stof ontstaat. Zo zouden mensen die de oorlog hebben meegemaakt lange tijd verstoken kunnen zijn geweest van oxytocine door stressvolle omstandigheden, terwijl op latere leeftijd juist de oxytocine rijkelijk heeft gestroomd, waardoor het verdringingspatroon in werking werd gesteld. De mens sluit zich af, zonder hier zelf weet van te hebben, voor dat wat hem van nature niet aanspreekt of schrik inboezemt. Oktober 201

2 thoughts on “Dementie en Oxytocine”

  1. Ha Wilma,

    Mooi geschreven en waardevolle informatie. We maken een link op onze site http://www.oxytocine.nl. Frans Saris heeft ons voedingssupplement OXTR gebruikt. OXTR stimuleert de natuurlijke aanmaak van Oxytocine. Oxytocine via een capsule toedienen heeft géén zin aangezien het gelijk in de maag afgebroken wordt. Meer informatie over OXTR vind je op http://www.oxtr.nl. Naast de ondersteuning bij Dementie is er ook veel onderzoek over de invloed van Oxytocine bij PTSS.

    Wellness Line B.V.
    Oxytocine Products

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.