Afgelopen zondag een regenachtige maar veel te warme decemberdag, besloot ik toch maar even naar buiten te gaan om een boodschap te gaan doen; immers de winkels zijn tegenwoordig ook op zondag open. Gezellig voor wie eenzaam is of een verzetje wil. Ik pakte de fiets en kwam een paar straten verder zowaar Sinterklaas tegen die met zijn twee Pieten net uitstapten uit de auto; het paard hadden ze thuisgelaten. De ene Piet was pikzwart en de andere wit. De zwarte Piet lachte me uitdagend en vrolijk toe, met een blik van: wat vind je er van, heb je commentaar! Ik groette Zwarte Piet met de groet: Hallo Zwarte Piet en zwarte Piet leek daarmee heel tevreden.

Hier in Brabant zie je nog, zoals uit de landelijke statistieken blijkt, dat hoofdzakelijk de zwarte pieten, populair zijn. Zo passerend moest ik aan de eindeloze verhitte uit de hand gelopen discussies denken die we in Nederland nu al jaren voeren. Er lijkt geen eind aan te komen! En eigenlijk is dat wel logisch bedacht ik me. Ik moest bij het passeren van Sint en Piet ongemerkt denken aan de Sinterklaasfeesten uit mijn eigen jeugd in de zestiger jaren. Zwarte Piet was, – ik woonde toen in Gelderland -, beslist niet een figuur die met een slaaf werd geassocieerd kon worden, hij was eigenlijk de strenger een autoritairdere uitvoering van Sinterklaas. Ik zocht als kind in die tijd ook altijd met een zekere benauwdheid mijn recente verleden af of ik ergens iets misdaan had dat niet door de beugel kon; tevens had ik op mijn wensenlijstje, een negerpopje staan. Aan mijn geloof aan Sinterklaas kwam toen ik tien jaar oud was een abrupt eind toen mijn moeder me vertelde dat Sinterklaas niet echt bestond.  Ik was hevig geschokt en voelde me min of meer beduveld. Mijn jongere zusje die wat jaren later hoorde dat Sinterklaas niet écht bestond, vroeg heel ernstig aan mijn moeder: ‘vertel eens, dan bestaat God dus ook niet hè en dan hoeven we ook niet meer elke zondag naar de kerk?’ Helaas bleek dat dus niet het geval te zijn en ging de zondagsgang naar de kerk gewoon door.
Opvallend is dat door de loop van de jaren heen ik zag dat het geloof in Sinterklaas op steeds jongere leeftijd verdween. Ik was tien jaar terwijl nu vrijwel elk kind dat naar de basisschool gaat, niet meer gelooft in Sinterklaas. En wellicht zit daar wel het geheim achter van de heksenjacht die ontstaan is tegen de Zwarte Piet.

Zwarte Piet is oorspronkelijk de metafoor voor de donkere zwarte kant in de mens. Denk maar aan de uitspraak dat je de Zwarte Piet krijgt toebedeeld; terwijl Sinterklaas de lichte idealistische kant van ons bestaan vertegenwoordigt. Deze twee kanten van de mens komen in dialoog met elkaar in het Sinterklaasverhaal. Op dit moment heeft vrijwel niemand meer echt contact met dit archetype van Zwarte Piet, hij is alleen nog maar een clownesk figuur. Of anders uitgedrukt: onze donkere kant moet je niet serieus nemen. Deze twee, Sinterklaas en zwarte Piet leven oorspronkelijk naast elkaar zoals dag en nacht en bewustzijn en onbewust zijn. Door de letterlijke afname van het geloof in Sinterklaas en Zwarte Piet wil de moderne mens niet meer betutteld worden in zijn oordeel over goed en kwaad. Zwarte Piet moet nu vooral leuk en vrolijk zijn en niets te maken hebben met dat oude geweten dat aan ons als kinderen nog min of meer werd opgedrongen. Het is dan ook wel begrijpelijk dat vooral de getinte mens boos wordt over Zwarte Piet, want zij worden enerzijds ongewild herinnerd aan een échte collectieve geschiedenis van onderdrukking die dominant als herinnering in hun genen zit. En anderzijds wil de blanke mens ontkennen dat hun dierbare symbool zwarte Piet, iets met deze donkere kant te maken heeft. De misvatting is echter dat door Zwarte Piet wit te maken, je discriminatie uit zou kunnen bannen, sterker nog: ik denk dat de donkere kant dan door de spreekwoordelijke ‘achterdeur’, binnenkomt.  Deze veronderstelling is dan ook recentelijk weer gebleken bij de landelijke intocht van Sinterklaas, waar hooligans de intocht van Sinterklaasfeest verziekten.

Sinterklaas valt astrologisch gezien onder de planeet Neptunus. Neptunus is onder meer de planeet van de religie opoffering en het Christendom, maar Neptunus is op een lager niveau ook de planeet van het bedrog de zinsbegoocheling, wat natuurlijk het Sinterklaasfeest ook is. Nu Neptunus in zijn eigen teken loopt ontstaat er vooral de neiging om door te hollen in grootse idealen en visies. Daar hoort primair een stuk zelfreflectie niet bij. Neptunus staat in het teken vissen in zijn eigen teken, het polaire teken is maagd dat zich bezighoudt met analyse en zelfreflectie. Als een teken dominant is dan ligt het polaire teken in het onbewuste en komt veelal er gecorrumpeerd uit. Zo ook nu! Dit zal pas weer wat realistischer worden als Saturnus zijn sextiel met Neptunus in vissen heeft voltooid. Tot die tijd zal de schaduwkant weinig realiteitszin hebben in onze maatschappij.

Ondanks alles, ik wens iedereen een fijne Sinterklaas met of zonder zwarte Pieten!

1 thought on “Sinterklaas en de Zwart en de witte Piet”

  1. Voel de energie naar het verleden Wilma, en dan voel je dat de slavernij in Afrika is begonnen en niet bij de blanken.
    Het karma begon helaas in Afrika, maar daar begint niemand over!!!
    Sinterklaas en zwarte piet is een samen komen van verleden en toekomst,
    Soms zie je donkere mensen met een blank verleden, soms blanke mensen met een zwart verleden, gaat allemaal samen.
    Maar sinterklaas en zwarte piet, de grote kindervriend blijft mijn beste vriend als klein kind, maar ook als volwassene merk ik nu.
    Extreem links schopt nu hard naar zwarte piet, onze grote kindervriend, maar misschien waren zij in het verleden de grote hartendief/ slavenhandelaren en willen zij karmisch dit recht brijen.
    Slavernij ligt niet bij sinterklaas en zwarte piet, ligt elders, men wil het niet vatten of begrijpen en meng grijpt dit aan.

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.