De afgelopen twee weken waarin ik geen nieuwsbrief heb geplaatst, vielen mij twee nieuwsitems op die gebracht werden in het nieuws.  De eerste was de grote zorgen over het klimaatakkoord of dat al dan niet de gestelde doelen gehaald gaan worden door Nederland en de EU. Het andere punt is dat de secularisatie (ontkerkelijking), meer dan ooit toeneemt. Ondanks dat wordt er elk jaar steeds uitbundiger kerst gevierd en schenkt men elkaar steeds grotere cadeaus. Bol.com meldde zelfs afgelopen week dat er een nieuw record werd verbroken; per minuut werden maar liefst vierentwintig bestelling geplaatst. Kortom wat drijft de mens?

Als God niet meer bestaat bij de seculieren dan zijn we ons eigen geweten en dat is nu wat me zo bezighield de laatste weken. Als God niet meer bestaat wat drijft ons dan om goed te willen doen? Strikt gezien zou je na het verval van al die christelijke plichten, je gewoon op jezelf kunnen richten, met wat jij belangrijk vindt. Toch blijkt uit deze twee zaken die me opvielen in de media, dat er kennelijk een heel nieuw bewustzijn aan het ontstaan is: een bewustzijn dat toch wil omkijken naar wat er om je heen gebeurt. Als je alleen al het onderwerp, de opwarming van de aarde neemt, waarom zouden we ons daar druk over maken? Immers het zal onze tijd wel duren als er geen god is en geen leven na de dood, zijn we het aan hem in ieder geval niet verplicht. Mensen met jonge kinderen zeggen vaak dat het hun gaat om hun kinderen, maar je zou ook kunnen zeggen: komt tijd komt raad, de mens is zo almachtig en inventief die vindt wel weer een oplossing. Toch is dit niet zo, algemeen bekend is dat men zich terdege zorgen maakt om de toekomst van de aarde! (Zelfs de ongelovige astronaut Andre Kuipers) En volgens mij heeft dit alles te maken met een naderend nieuw bewustzijnsniveau, en dat heeft alles te maken met: what’s goes the round, comes around, oftewel karma en reïncarnatie. Het bewustzijn groeit zo snel, wetenschappelijk zijn we nu vrijwel aan een soort eindpunt gekomen om tevens tot de onbewuste ontdekking te komen dat wat we nu doen en gedaan hebben, later terugkeert in een volgend leven.

Onze hersenen zijn alleen nog niet ingesteld om deze beelden uit het verleden op te roepen, maar over niet al te lange tijd zal iedereen dit bewustzijn hebben. Dat we op een grens zitten verklaart ook waarom we zo gedreven en gehaast zijn. Als het nieuwe bewustzijn doorbreekt, dan zal iedereen uiteindelijk zijn of haar verantwoordelijkheid moeten gaan nemen voor de eigen daden. En zal de grote stressdruk die zo kenmerkend is voor onze westerse maatschappij ook afnemen. Immers je mag tot ver in de toekomst werken aan jou specifieke missie; dit is een gevoel dat nu dagend is. Een voorbeeld daarvan is de enorme populariteit van Mindfulness en de interesse in het Boeddhisme (ontdaan van geloof). Het is een kwestie van tijd om dit nieuwe niveau te betreden. Willem Kloos die aan het eind van de negentiende eeuw  leefde sprak dit zo treffend uit in zijn Sonnet: ik ben een God in het diepst van mijn gedachten! De kerk hoeven we dan niet meer buiten ons zelf te zoeken maar vinden die in ons eigen zielenleven; dit schenkt een grote vorm van vrijheid. De grote sentimentele hoos van iedereen die met Kerst wat willen geven aan de ander, is hier al een onbewuste uiting van!

Ik wens een ieder een inspirerend en gezegende kersttijd toe en wil graag afsluiten met een gedicht van mijn dierbare overleden vader.

Zonnewende en Kerstgedachten

Zonnewende

De bloem valt af, het blad gaat kleuren,
Van groen naar geel, of stemmig brons,
De zonneglorie is vervlogen
Het is een boodschap ook voor ons.

In stilte fluisteren de bomen
Van weemoed en vergank’lijkheid,
Ons feestkleed gaat nu ras verdwijnen,
Straks gaan wij naar de wintertijd.

Ik zie de spin haar herfstdraad maken,
Een zilverweb in najaarzon,
Dat ik in alle jaargetijden,
Van al dat schoons genieten kon.

De storm steekt op, het herfsttij nadert,
Ze zoekt haar spel, de woeste held,
Vindt prooi in de verlaten bossen,
wat niet gehard is wordt geveld.

De mist en lage nevelslierten,
Belagen de omfloerste zon,
Soms gaat ze schuil voor vele dagen,
Omdat ze het niet winnen kon.

Het kerstfeest nadert en de aarde,
wordt met een sneeuwtapijt bedekt,
Daaronder wacht het nieuwe leven,
Dat straks weer hoopvol wordt gewekt.

Een boerderij ligt in de verte,
Zo ongerept in ’t boerenland,
Wat prenten van konijnen, reeën,
En voedsel zoekend een fazant.

De tijd van inkeer en bezinning,
Reeds eeuwen, voor de boerenstand,
Om straks de taak weer te aanvaarden,
De zware arbeid op het land.

Och, werd mijn rust’loos voorwaarts jagen,
Met deze sneeuwlaag toegedekt,
Zodat dit keerpunt de bezieling,
Weer voor het nieuwe voorjaar wekt.

Bezinning rond de zonnewende,
Wijst ons weer nieuwe taken aan,
Zoals de zon herrijst, mijn krachten,
Een stimulans om door te gaan.

Uit: “Vertrouwde stemmen” G.J ter Mull 1917-1995

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.