Afgelopen vrijdag 10 december is Mercurius retrograde gaan lopen en gaat op 30 december weer recht lopen. Mercurius blijft wel op een zeer markante plaats stilstaan, namelijk ongeveer in conjunctie met Pluto in het teken steenbok; ook Mars staat dicht in de buurt en gaat binnen niet al te lange tijd een conjunctie hiermee maken. Ook de maansknopen spelen hier een rol in en gaan ook nog een conjunctie maken met de retrograde Mercurius. Al met al is het daar ‘druk’ in de eerste graden van steenbok! Wat heeft ons dat te zeggen?
Over het teken steenbok heerst Saturnus. Saturnus is in de karmische astrologie de heer van het karma en Pluto wil breken met oud karma dat niet meer werkt en karmische groei in de weg staat. De maansknoop in steenbok vraagt bewustzijn voor verdrongen karma. We worden via het teken kreeft (zuidelijke maansknoop) uitgenodigd om naar ons subjectieve gevoel te kijken om van daar uit consequenties te trekken.
Mercurius is de planeet die ondermeer dingen communicatief overdrachtelijk maakt en als hij retrograde loopt terug wil naar dat wat niet goed is gegaan in het verleden. Vreemd genoeg is dat in deze moderne hectische tijd erg veel omdat we onvoldoende de tijd nemen om over dingen na te denken. Uit deze gezamenlijke standen daar in het begin van steenbok mag je aflezen dat heel wat verborgen karmische problematiek aan het licht komt de komende weken. Veel zaken die op dit moment spelen in de samenleving staan sterk onder invloed van deze boven beschreven constellatie. Om twee voorbeelden te noemen: de WikiLeaks affaire en het kindermisbruik schandaal in Amsterdam. Dit laatste wil ik in deze actueel onder de loep nemen.
In 2008 werd de verdachte al eerder aangeklaagd voor seksueel misbruik door bezorgde ouders maar dit werd toen afgewezen. Het is daarom een extra confronterende zaak geworden vooral omdat het schrijnende van dit alles is dat ouders een blindelings vertrouwen hebben gegeven aan een man die ziek en immoreel is.
Het valt altijd moeilijk uit te leggen,- ik vind dit het moeilijkste van mijn werk- , dat dader en slachtoffer onomstotelijk met elkaar verbonden zijn. Er is esoterisch gezien een karmische noodzaak ontstaan om energieën met elkaar uit te wisselen. Bekeken vanuit de dader is dit logisch want de dader laadt een enorme schuld op zijn ziel die hij in principe in het leven dat hij nu leeft niet meer goed kan maken. Deze schuld wordt meegenomen naar een volgend leven en moet alsnog opgelost worden. Mensen die een christelijke overtuiging hebben, beschrijven dit als verantwoordelijkheid afleggen aan God na de dood. Mijn visie op karma is hiermee sterker verwant dan sommige christenen denken, maar dit terzijde.
Maar hoe zit het nu met het slachtoffer? Eigenlijk is slachtoffer zijn een enorm passieve energie. Deze energie legt als het ware een claim op de medemens om compassie met hem of haar te hebben. Van deze compassie gaat helende werking uit, laat hier geen twijfel over bestaan, maar roept bijna automatisch op de slachtofferkant te koesteren. Beter is het om na de rouw en de woede te kijken wat het je te zeggen heeft.
Wanneer je naar dit voorbeeld kijkt dan is het schrijnende aan deze zaak dat er onvoldoende waakzaamheid is betracht. Wat me gisteren in het journaal diep trof is dat een kinderpsychiater uitsprak dat wetenschappelijk bewezen is dat een verklaring/getuigenis van een kind onder de vijf, eigenlijk nooit betrouwbaar is. Wanneer dat wetenschappelijk vast staat, is het dan niet vreemd dat we als ouders een kind zomaar toevertrouwen aan een man waar je vrijwel niets van hem weet. Überhaupt dat iets wat je heilig is, je kind, in zo’n kwetsbare situatie waarin het kind nog niets overdrachtelijk kan maken (lees Mercurius) door anderen laat verzorgen. Welke grote verantwoordelijkheid geef je dan uit handen?! Juist bij het allerkleinste kind. Op een wat latere leeftijd wanneer het kind kan communiceren ligt dit gelijk al weer heel wat minder kwetsbaar. Wat dat betreft begreep ik gisteren opeens veel beter wat de Christelijke partijen (CDA CU en SGP) bedoelen als ze tegen kinderopvang zijn en de ouders/grootouders een prominentere plaats willen geven in de kinderopvang.
De ouders die het treffen, moeten iets met dit nieuwe inzicht van de wetenschap. Het uiterst pijnlijke is in deze, dat de schade nu niet meer is terug te draaien maar het leert wel de keiharde les dat ons (inferieure) gevoel (kreeft) opnieuw opgevoed moet worden en dat blindelings vertrouwen moet worden geschoold door de pijnlijke ervaring van steenbok. Dit leidt naar beperkingen (steenbok/Saturnus) die vaak heel ongemakkelijk lijken maar die toch het meeste bewustzijn genereren.
