Afgelopen week werd Nederland getroffen door bosbranden, die grotendeels het gevolg lijken te zijn van defensieoefeningen in natuurgebieden. Nederland is van nature gevoelig voor brand, juist omdat het bekendstaat als waterland. Niet voor niets luidt het oude Nederlandse gezegde: “Als water en vuur zijn.”
Toch zijn water en vuur in de Jungiaanse benadering niet per definitie elkaars tegenpolen, ondanks het feit dat water hét middel is om vuur te doven. Het gezegde betekent immers dat twee mensen of krachten totaal verschillend zijn, elkaar niet verdragen of lijnrecht tegenover elkaar staan. Het duidt op een schijnbaar onmogelijke combinatie of diepe tegenstelling.
Wat tot nadenken stemt, is dat nadrukkelijk wordt gewezen naar defensie, die met militaire oefeningen de grootste branden zou hebben veroorzaakt. De woordvoerder van defensie, Onno Eichelsheim, gaf een ontwijkend interview waarin (nog) geen duidelijke verantwoordelijkheid werd genomen
Vanuit astrologisch perspectief worden branden vaak geassocieerd met de planeet Mars. Op dit moment staat Mars in zijn eigen teken Ram, samen met nog vier andere planeten. In zijn boek Heerserschappen noemt Hajo Geurink daarnaast Uranus als tweede heerser van vuur. Opmerkelijk is dat Uranus zich momenteel in de eerste graden van het dualistische teken Tweelingen bevindt. Onder toon ik de horoscoop van het uitbreken van de brand in ’t Harde die het grootst is:
Kijkend naar de horoscoop van het moment waarop de grootste brand in ’t Harde uitbrak, zien we dat Mars prominent op de Midhemel staat en een oppositie vormt met de Maan. De Maan maakt op haar beurt weer opposities met Saturnus en Neptunus, maar niet direct met Mars.
Wanneer we deze configuratie bekijken vanuit de Huizenhoroscoop volgens de [Hubermethode] die inzicht geeft in het bewustzijn dat uit zo’n gebeurtenis voortkomt, ontstaat een verdiepend beeld.
Een belangrijk punt hierin is de vijfvoudige conjunctie die zich vormt: Mars conjunct Saturnus, Mercurius, Cheiron en de Zon. Neptunus blijft daarbij ongeaspecteerd. Dit kan als volgt worden geduid: Mars, als representant van het brand/leger/oorlog, maakt in beide horoscopen een oppositie met de Maan. De Maan maakt ook een inconjunct met Uranus die in deze horoscoop het collectieve gevoel vertegenwoordigt. Dit suggereert dat het militaire systeem in belangrijke mate zijn bestaansrecht ontleent aan de angst van de burgerbevolking.
Deze oefeningen roept vragen op. Het kost de Staat miljarden, terwijl het geen duurzame vrede oplevert. Deze miljarden zouden ook kunnen worden ingezet voor constructievere doeleinden. Oorlog kent immers alleen verliezers en eindigt niet door overwinning, maar door uitputting en verlies. Tegelijkertijd wordt er structureel te weinig aandacht besteed aan onderhandelingen en compromis.
Nu we aan de vooravond staan van het Watermantijdperk, lijkt het meer dan ooit tijd om afstand te nemen van destructieve en kostbare systemen zoals oorlog en defensie. Opmerkelijk genoeg weerspiegelt ook deze horoscoop dat inzicht. Uranus, (tweede archetype oorlog) maakt een uitgaande conjunctie met Venus, die vervolgens een inconjunct (denkaspect volgens de Hubermethode) vormt met de Maan.
Met andere woorden: deze gebeurtenissen nodigen uit tot reflectie. Hoewel er geen menselijke slachtoffers vielen, zijn er wel talloze dieren omgekomen, levens die essentieel zijn voor het ecologisch evenwicht. Opvallend genoeg krijgt dit nauwelijks aandacht in het nieuws.
Het lijkt geen toeval dat deze branden plaatsvonden in de week waarin we de doden herdenken die zijn gevallen tijdens oorlogen, en de bevrijding vieren. Kennelijk hebben we nog niet voldoende geleerd van het verleden… Een schrijnend voorbeeld daarvan is de situatie in Oekraïne, waar drones worden ingezet tegen Russische olieraffinaderijen. [Bron: NRC] Naast de geopolitieke spanningen veroorzaakt dit ook ernstige milieuschade.
Om tot een nieuw bewustzijn te komen, is het waardevol om stil te staan bij een bredere tijdlijn. Toen de Tweede Wereldoorlog begon (1939/1940), maakte Pluto zijn overgang naar het teken Leeuw. Ondanks dat Pluto in 248 jaar een omlooptijd heeft, staat Pluto nu actueel gezien in de eerste graden van Waterman en vormt daarmee een oppositie met die positie van toen.
Na 86 jaar bevinden we ons symbolisch in een oppositiefase ten opzichte van de WOII. Dit markeert een wereldwijd moment van bewustwording, waarin thema’s als macht, controle en collectieve verantwoordelijkheid opnieuw onder de loep worden genomen. Denk hierbij aan defensie, maar ook aan geopolitieke keuzes van landen zoals Israël.
Misschien is het dan ook geen toeval dat er recent diplomatieke bewegingen zichtbaar zijn, zoals de ontmoeting tussen Friedrich Merz en Donald Trump, met als gevolg dat de Verenigde Staten hun grootste legergroep uit Duitsland gaan terugtrekken.
Toen ik de titel van deze nieuwsbrief formuleerde, realiseerde ik me plots dat dit ook de titel is van een gedicht van mijn lieve vader. Het voelt passend om hiermee af te sluiten.
DE BOODSCHAP
De weg was lang en smal, als in Novemberdagen,
Gehuld in mist en nevel, storm en regenvlagen,
Was ik een adelaar, ik zou mijn weg verkennen,
Nu moet ik hulpeloos de overmacht erkennen.
Zo liefelijk en onbezorgd passeren vrinden,
Op ’t plat getreden pad, als wissels van de hinden,
En in mijn zelfbeklag heb ik niet eens vernomen,
Dat zij verleidt, ook op een dwaalspoor zijn gekomen.
Onevenredig is het kruis wat ik moet dragen,
Gewicht en lengte die mij nu voortdurend plagen,
Dat onbegrepen kruis, dat rug en schouders wondden,
Ik mis de zin en heb geen redenen gevonden.
Zo ben ik egoïstisch met mij zelve bezig,
Begrip voor doel en hoger plannen is afwezig,
Gerust en overtuigd van mijn bescheiden vragen,
Om slechts één meter van mijn kruis te mogen zagen.
Heb ik nu werkelijk begrip, gehoor gevonden?
Wordt mij wel een signaal goedkeurend toegezonden?
Ik zocht mijn recht en loon in mijn aanhoudend klagen,
En nam het kruis om er een meter af te zagen.
Misschien zijn straks mijn vrinden dan weer in te halen,
Die eindeloze weg, met bergen, beken, dalen,
Een stemt zegt: “Als de hindernissen zijn genomen,
Dan is voldaan, om in ’t beloofde land te komen”.
Nog ben ik niet als overwinnaar aangekomen,
De laatste diepe hindernis moet nog genomen,
Een angstkreet: moet voor het laatst obstakel wijken?
Hoe kan, of mag ik ooit “t beloofde land bereiken?
Weer spreekt de stem: “Houd moed! Het kruis wat U moet dragen,
Dat wordt gekend en is allang vóór U gedragen,
De lengte van dat kruis kan ik alleen bepalen,
Ik weet alleen hoe U de overkant kunt halen”.
Een meter kruis voor brug ben ik te kort gekomen,
Voor de verstikkingsdood ontwaak ik uit mijn dromen,
Die droom met zelfbeklag, onzekerheid en vrezen,
Heeft mij wel overtuigd, het moet een boodschap wezen!
Uit: “vertrouwde stemmen” [G.J. ter Mull 1917-1995]
