Na een enorm hectische week stond ik net in de keuken mijn afwas te doen. Dit is een ambivalente bezigheid omdat ik al enige jaren denk: dit kan ik in wezen uitbesteden aan een afwasmachine. Dit ambivalente gevoel gaat zo ver dat ik mijn kinderen niet meer lastig val met de vraag of ze me toevallig willen meehelpen.Napratend met mijn maatje/echtenoot over Israël en wat ik deze week u nu weer eens voor zou schotelen, kwam er toch een bijzonder beeld naar boven. Mijn maatje zei in de kwestie Israël: “Eén ding is zeker, ze zullen Jeruzalem niet platgooien aangezien dat de heilige stad is voor zowel de Joden als de Moslims”. We filosofeerden nog wat door hoe het allemaal vele eeuwen geleden begonnen was.
Het begon allemaal met Izaäk en Ismaël.Sarah, de vrouw van Abraham (aartsvader) van de Joden, liet geen nageslacht na. Dit tot groot verdriet van Abraham; immers God had hem recentelijk een groot nageslacht beloofd dat uit zou groeien tot een volk dat de hele aarde zou omvatten. We kennen het zelf wel van die momenten in je leven dat je God een handje zou willen helpen om het in onze ogen goede lot zich te laten voltrekken….Zo ook bij Abraham, hij zocht een vrouw uit onder zijn onderdanen/slaven van wie hij dacht veel te houden en verwekte een kind om zodoende God dus een handje te helpen. Dit kind, noemde hij Ismaël, en zag het als wonder; hij zou de erflater worden voor het Joodse geslacht….Maar God had het anders met hem voor.Op de leeftijd van 50 jaar baarde Sarah zijn wettige (joodse) echtgenoot toch nog een zoon. Zij noemden hem Izaäk.Beide zonen groeiden op, maar omdat Abraham de verhouding met de moeder van Ismaël, Hagar als een soort hulpmiddel zag en niet als een boodschap, ontstond er rivaliteit tussen Hagar en Sarah.Abraham wilde beide zonen gelijkelijk lief hebben maar door de strijd tussen beide vrouwen besluit hij Hagar en haar zoon Ismaël weg te zenden de woestijn in zodat de vrede terug zou keren in zijn gemeenschap.
Hier ontstaat het eerste conflict tussen karma/persoonlijk onderbewuste en familieverstrikking/collectief onderbewuste.Waar dien je je eigen ontwikkeling en waar de ontwikkeling van de groepsziel? Hagar diende met het baren van Ismaël de groepsziel en offerde haar eigen identiteit op voor de belangrijke taak van de Joden om daar uiteindelijk de Christus te laten geboren worden.Helaas gaat het Joodse volk zeer onzorgvuldig om met dit offer….
Wanneer je naar het hedendaagse conflict kijkt tussen Joden en Palestijnen (c.q. Herzbolla) dan wordt duidelijk dat de Joden Jeruzalem/Israël claimen omdat ze vanuit een karmische noodzaak er recht op denken te hebben, terwijl de Palestijnen vanuit het gevoel niet erkend te worden in hun offer deze claim niet willen inwilligen omdat hun offer niet op waarde geschat wordt door de Joden. De oplossing zit nog altijd in de eerbied voor dit offer.
Dit alles bedenkend onder de afwas gaf mij een zekere vorm van tevredenheid, juist omdat deze week hectisch was geweest met een sterfgeval in de familie dat ook weer alles te maken heeft met het verstrikt raken in de familieziel. Het nieuwe bewustzijn zal hier in de toekomst meer onderscheid in gaan brengen. Ik zie dit komende proces met vertrouwen tegemoet. Verbeter de wereld en begin bij jezelf!
