De laatste tijd ben ik in mijn praktijk veel bezig met gezinstherapie en met familieverstrikkingen. Ik heb vrijwel alle boeken van Bert Hellinger gelezen en bewonder hem zeer.
Er is echter één ding waar hij in mijn visie aan voorbij gaat en dat betreft het persoonlijke karma dat de mens inbrengt bij zijn geboorte. Waarom wil iemand juist in deze familieziel geboren worden en wat heeft hij er uit te werken?
De traditie van zo’n gemeenschappelijke familieziel begrijp ik maar al te goed maar waarom kiest een mens (een incarnerende ziel) dit. Het is toch niet allemaal genen bepaald of toeval…! Dit lijkt me een belangrijke vraag in een tijd dat het individualisme zo centraal staat. Niet voor niets is de huidige regering/politiek bezig met het aankweken van meer sociaal gedrag.
Hellinger geeft daar eigenlijk geen bevredigend antwoord op. Hij erkent de hiërarchie van de familie in opstelling van rangorde vader, moeder, eerste kind, tweede kind, derde kind enz. en het eren daarvan. Toch merkte ik na verloop van tijd dat ik niet helemaal met deze theorie uit de voeten kon. Cliënten vroegen mij: “maar waarom is dat dan zo geregeld, ik stijger als ik denk dat ik dit zo moet aanvaarden, sterker: dat ik het zo gewild heb!” Dus werk aan de winkel. Dit laatste van mijn aanhaling over het gewild hebben, heeft een toelichting nodig. Ik stel namelijk vrij stellig dat iedereen de ouders krijgt die hij/zij verdient. Een hele uitspraak met in je achterhoofd incest, huiselijk geweld, emotionele verwaarlozing en geestelijke/fysieke mishandeling. Ik ben me dit heel goed bewust… maar toch!
We neigen er naar juist in onze cultuur waar polarisatie troef is, om kwaad als straf te zien terwijl je het kwaad meer als leerweg kunt zien, niet iets wat je al dan niet verdiend hebt, maar iets waar je wat mee doen kunt voor je zelf of voor de ander. Het heeft altijd een boodschap; ook al laat je in het ergste geval het leven er bij. In zo’n situatie kan het een vergelding van oud karma zijn (overigens moet dat dan na dit leven ook weer in balans gebracht zodat slachtoffer en daden als gelijken eindigen in de strijd). Maar het kan ook, en dat is veel interessanter, een heroïsche poging van het slachtoffer zijn om de ander naar een crisismoment te leiden waar de dader een eventueel beter mens van kan worden. Het is als het ware de hoogste inzet en werkt niet altijd rechtvaardig uit maar is altijd een (vrije) daad van onbaatzuchtige liefde. Immers het hoogste wat een mens hier op aarde heeft is zijn leven.
In het oude testament wordt dit beschreven in de simpele woorden “Oog om oog tand om tand” terwijl in het nieuwe testament Christus spreekt dat wanneer je geslagen wordt op de linkerwang, je hem de rechterwang moet aanbieden. Een prachtig symbool van het evaluerende bewustzijn als je je bedenkt dat onze hele linkerkant de oude (lees vorige incarnaties) vertegenwoordigt, terwijl de rechterkant de nieuwe (eigen biografie) kant is.
Het is daarom in mijn visie goed om toch een onderscheid te maken tussen dat wat je eigen persoonlijke karma is en dat wat de ziel van een groep waar je toe wil behoren van je vraagt.
Een niet eenvoudige klus maar een weg die wel naar verrijking van het bewustzijn voert.
