In 2002 schreef ik enige artikelen over het verbondschap tussen Bush en Blair betreffende de oorlog in Irak. Een nogal omstreden onderwerp omdat toen al zonneklaar bleek dat deze inval niet gegrond was, simpel en alleen omdat Irak niets te maken had met de aanslag op 11/9. De diepere karmische betekenis van deze strijd ligt in oud karma dat Bush ten opzichte van Irak heeft.
In mijn actueel schetste ik toen de situatie. Bush ziel is de reïncarnatie van Djenghis Chan. Djenghis Chan heeft aan het eind van de 12de en begin van de 13de eeuw heel Azië beheerst. Het was een Mongoolse strijder die net als Alexander de Grote de wereld wilde veroveren. Het verschil was echter dat Alexander de Grote veel minder wreed was dan Djenghis Chan. Deze strijder was een wreed strijder die martelend en plunderend door Azië ging en die met name in Iran en Irak hele bevolkingstroepen uitmoordde.
Dit alles verklaart gedeeltelijk de gefascineerdheid van Bush voor Irak. Het andere gedeelte van zijn fascinatie komt voort uit een familieverstrikking die bij zijn vader ligt. Zijn vader kreeg namelijk een grote populariteit in 1991 toen hij met uiterst geringe verliezen aan manschappen een overwinning behaalde in Irak in de tweede golfoorlog. Door de snelle ontwikkeling vergat hij de kern van het probleem aan te pakken namelijk Saddam Hussein die Koeweit was binnen gevallen en de naburige landen terroriseerde.
In de horoscoop van Bush staat Uranus conjunct de Maansknopen en maakt een driehoek met de Maan conjunct Jupiter die op zijn beurt weer een vierkant maakt met de Zon. De betekenis daarvan is: dat Bush emotioneel zichzelf grote rmaakt [Maan conjunct Jupiter] omdat er gespannen ideeën zijn over het ego van zijn vader; met andere woorden hij wil de rivaliteitstrijd aangaan met zijn vader. Deze grote emotionele gevoelens [Maan conjunct Jupiter] dienen de karmische opdracht [driehoek maansknoop] maar verwijzen tevens naar een familieverstrikking [Uranus]. Dat deze twee zaken uiterst geraffineerd door elkaar speelden bleek onlangs weer in het nieuwe boek van Al Gore: “The assault of reason”, waarin hij vertelt dat twee weken na de inauguratie van Bush er al geheime plannen lagen in het Witte Huis voor een aanval op Irak. NB dit was negen maanden vóór de ramp van 11/9; 11/9 was een welkome aanleiding voor hem om een wereldoorlog te beginnen.
In mijn actueel van toen schreef ik dat de ziel van Blair de reïncarnatie was van de onwettige zoon van Djenghis Chan. De volgende geschiedenis vertelde ik hier van: “Djenghis Khan had vier zonen: Jodji, Djaghatai, Ögödei en Toloei. Met alle vier onderhield hij een goede relatie en delegeerde aan hen strategische opdrachten en stukken land die hij veroverd had; hierdoor werd zijn rijk strategisch zeer goed beheerd omdat ieder van hen een gedegen persoonlijke opleiding van hem kreeg.
Ondanks dat hij veel van zijn oudste zoon Jodji hield lag er toch een bepaalde smet op zijn geboorte. De aartsvijand van Djenghis Khan, Merkit had op een keer zijn kamp overvallen en zijn jonge vrouw Borte verkracht; negen maanden later werd een kind geboren waarvan de identiteit niet onomstotelijk vast gesteld kon worden. Dit had tot gevolg dat Jodji ondanks dat hij eerstgeborene was dit volledige recht niet altijd kreeg. Soms wordt vijandschap tussen vader en zoon benoemd, maar zeker is het historisch niet of dit werkelijk écht zo was. Ook na de dood van Djenghis Khan is in de opvolgende generaties steeds veel verwarring geweest over de opvolging als Groot Khan.”
De volgzaamheid van Blair zou hieruit te verklaren zijn maar zou in eerste instantie ook anders uitgelegd kunnen worden door de sceptici, namelijk dat Blair graag goede vriendjes wil zijn met de grootste wereldmacht. Hier is wel wat voor te zeggen want dit zie je nogal eens bij staatshoofden; ook onze minister-president Balkenende is hier “iet wat” gevoelig voor, om maar te zwijgen van de vroegere minister van buitenlandse zaken de Hoop Scheffer.
Nu echter Blair afgetreden is, en ondanks dat de nieuwe minister-president Gordon Brown “not amused” is over deze aanstelling omdat het een bevooroordeelde indruk geeft, wordt het maar al te duidelijk dat Blair een heel eigen persoonlijke verbondenheid met het midden Oosten heeft.
Door dit persoonlijk initiatief om deze functie te ambiëren wordt duidelijk dat dus bij Blair op een vrij ongezonde manier verbonden blijft met Irak en zodoende gebonden blijft aan oud karma samen met Bush. Wellicht om ook zelfs nu nog nadat hij ruim 10 jaar minister-president is geweest, zijn minderwaardigheidscomplex te compenseren?
