Vanmiddag moest ik noodgedwongen een keer naar IKEA om daar allerhande huishoudelijke artikelen aan te vullen; een gezellige bezigheid zeker wanneer je dat doet met je enige dochter…. Voor de ingang stonden twee collectanten nadrukkelijk te schudden met hun collectebus. Nu heb ik een grenzeloos respect voor mensen die collecteren en geef vrijwel altijd iets maar deze keer had ik hier moeite mee en gaf niets; dit ondanks dat heel dicht in mijn omgeving iemand die mij zeer dierbaar is kanker heeft. Ik ben er langsheen gelopen en deed alsof ik de collectanten niet zag. Toegegeven vrij laf maar het heeft alles te maken met mijn visie op kanker.
Gisterenavond zag ik op het “elfde uur” de marathonloper die een jaarlang gelopen had voor kanker. Zijn vriendin was overleden aan longkanker. Hij vertelde gepassioneerd over kanker, wilde iedereen overtuigen dat we heel hard moeten werken om een middel tégen kanker te vinden.
Ruim vijf jaar doe ik intensief onderzoek naar kanker in mijn praktijk en krijg, het is niet toevallig, ook veel kankerpatiënten. Ik hoor hun worsteling aan en zie hoe chemo en bestraling hulpmiddelen zijn waarvan je kunt zeggen dat het middel vaak erger is dan de kwaal. Andries Knevel meldde gisteren dat per dag 100 mensen overlijden aan kanker. Dit was dus pakweg 50 jaar geleden niet zo. De vraag komt dan bij mij naar boven: hoe komt dit? Wanneer we kijken naar de gangbare verklaring hiervoor dan komt van alles in beeld: slechte voeding, roken, we worden met z’n allen ouder dus moeten toch ergens aan dood gaan, milieu verontreiniging, onnatuurlijke materialen waar we mee in aanraking komen, kortom alles kan een oorzaak zijn maar geeft absoluut geen consistent, betrouwbaar beeld wat de oorzaak van kanker is.
Wat ik echter heel weinig hoor en wat ik moeilijk in allerlei gesprekken kan laten klinken is dat het wellicht allemaal heel veel met onze psyche te maken heeft en afgeleid wellicht iets met het karma van een mens. De psyche valt dan al niet in goede aarde, laat staan het karma…!
Wat ik door de jaren heen bij mijn cliënten echter steevast ontdekte is dat een ieder die dit lot trof een groot verdriet of teleurstelling heeft gehad dat niet verwerkt werd, waar de betreffende niets mee heeft willen of kunnen doen. Opvallend was dat ik op deze regel, nooit één uitzondering heb gevonden terwijl de bovengenoemde factoren van de omstandigheden van de buitenwereld, soms helemaal niet opgingen. Ikzelf ben een eenzame strijd begonnen om het stuk verdriet dat zich heeft afgescheiden van de psychische ratio van de kankerpatiënt en zich manifesteert als gezwel, bewust te maken zodat dit verdrietstuk weer mee mag doen in het geheel. Ik heb hier heel bijzondere dingen van gezien en geloof dat dit een wezenlijke therapie is. Hiermee wil ik absoluut niet beweren dat ik tegen chemo, bestraling of hormonen zou zijn, maar ik geloof wel dat dit meer een hulpmiddel is dan een échte therapie. Ook merk ik dat het stuk dat dus niet mee mag doen (de pijn/het afgescheiden gebied) bij de kankerpatiënt in zijn lichaam maar ook in zijn psyche heel moeilijk benaderbaar is omdat het zo uitermate pijnlijk is.
De planeet die m.i. verregaand verantwoordelijk is voor deze ziekte is Pluto en in mindere mate Uranus. Het dierenriemteken dat bij kanker hoort is kreeft, het Wilhelmina fonds heeft dit teken ook in zijn logo. Toen Pluto in 1930 ontdekt werd liep hij in het teken kreeft, vanaf die tijd, is de ziekte kanker sterk toegenomen. Nu volgend jaar Pluto definitief in het teken steenbok gaat lopen, dit is het oppositionele teken van kreeft, vermoed ik dat deze ziekte nog sterker zal toenemen; dit zal net zolang doorgaan totdat we ook zicht krijgen op de psychische kanker die steeds samen met de fysieke kanker optreedt.
Terugkomend op mijn dilemma van vanmiddag bij de collectanten tégen kanker is: dat het Wilhelmina fonds heel weinig oog heeft voor dit gegeven, sterker nog de kankertherapie van de antroposofen die het middel Iscador geven bij kanker, een middel dat aantoonbaar hogere overlevingskansen biedt en bewustzijn op dit gebied stimuleert, boycot en niet erkend. Dit vind ik jammer en daarom vond ik het vanmiddag een principiële daad om niet te geven, ook al voel ik sympathie naar iedere collectant.
