Een veel gehoorde veronderstelling, vooral in de New age kringen is dat iedereen een tweelingziel zou hebben. Een theorie die dus al veel speculaties heeft opgeleverd. Steiner schrijft in zijn boek: “De wetenschap van de geheimen der ziel” dat de ziel in de Lemurische tijd verbonden is geweest met zijn tweelingziel en dat doordat de mens een weg van het bewustzijn is gegaan hij afscheid heeft genomen van zijn tweeling. Een metafoor die de kerk hiervoor geeft is de verdrijving van Adam en Eva uit het paradijs. Of: de zogenaamde zondeval. Hoe moet je dit nu zien?
Wat is een tweelingziel eigenlijk precies?
Tweelingzielen zijn twee aparte mensen die dus samen een unieke eenheid vormen maar die door de complexiteit van het leven ieder een eigen kant op zijn gegaan. Dit wordt in de bijbel uitgedrukt in de metafoor van de zondeval. Wat er vooral erg “calvinistisch” uitspringt uit deze parabel is dat na het eten van de verboden vrucht Adam en Eva zich bewust werden van hun naaktheid. De suggestie wordt gewekt dat het hier om het seksuele aspect gaat maar eigenlijk zou dit beeld meer filosofisch moeten worden geduid en veel minder seksueel. Ik ga een poging wagen om dit alsnog te doen.
De naaktheid die man en vrouw voelden had niet zo zeer te maken met seksuele schaamte maar met het eerste bewustzijn dat beide partijen elkaars uitersten waren en elkaar daardoor zo goed aanvulden. Wanneer je die twee uitersten samenvoegt krijg je een unieke eenheid. Een soort nieuwe component die dus de twee verschillen in zich dragen met een toegevoegde waarde. Toen ik hierover zat te mediteren, (niet zonder de nodige dualiteit ;)) bedacht ik me dat het eigenlijk niet gaat om een tweelingziel maar om een drielingziel. Immers het nieuwe bewustzijn is een heel andere dimensie en is spiritueel vrij geworden van de eenzijdigheid van zijn wezen waar hij oorspronkelijk uit voortkwam. Te vergelijken met een echtpaar dat een kind heeft voortgebracht; zij kunnen ook niet zeggen dat dit nieuwe mens van hen is….!
Nu zijn er heden ten dage veel misvattingen over tweelingzielen. Veel mensen denken dat dit een ziel is waar je je wonderwel toe voelt aangetrokken. In de meeste gevallen is dit helemaal niet zo en voeren beide zielen als ze bij elkaar komen een bittere strijd. Ze zijn te herkennen in de volgende beelden: de één is sterk mannelijk gericht en de ander vrouwelijk, of de één is vriendelijk terwijl de ander onaardig is maar als sneeuw voor de zon verandert als hij beïnvloed wordt door zijn zogenaamde tweelingziel; een andere mogelijkheid is: de één is heel vrolijk en de ander is heel serieus. Er zijn vele mogelijkheden, eigenlijk net zoveel als er dualiteiten zijn. Maar het is niet altijd zo dat uitersten een chemie hebben om samen te gaan omdat het gewoon geen tweelingzielen zijn maar groepszielen. Op dit onderwerp kom ik later nog een keer terug.
Hoe herken je nu astrologisch gezien iemands tweelingziel. Dit kan op vele manieren, maar een vrij veel voorkomende is dat je iemand treft met exact hetzelfde ascendant (exact in dezelfde graad als jijzelf hebt, de horoscoop moet dan wel goed geklokt zijn). Ikzelf heb dit met mijn partner wat een boeiende observatie oplevert omdat hij een man is en ik een vrouw maar dat wij zieltechnisch gezien net omgekeerd zijn. Ik leef de (mannelijke) doortastende kant uit terwijl hij meer de (vrouwelijke) passieve kant uitleeft. Terwijl hij weer meer bereikt heeft in de carrièrezin dan ik. Kortom het hele archetypische patroon staat op zijn kop en maakt het een uiterst ingewikkelde maar ook boeiende relatie. Om het nu nog ingewikkelder te maken had mijn dierbare vriendin ook haar ascendant op dezelfde graad staan als mijn echtgenoot en ik. In oktober van dit jaar verloor ik mijn vriendin doordat ze verdronk in Brazilië.
Nu zij in de geestelijke wereld is en ik hier nog op aarde ben, geeft dit opeens een nieuw gezichtspunt; het voelt dat een mens niet alleen een tweelingziel heeft maar wellicht een drielingziel. In de moderne zin van het woord kan dit wel kloppen want als je bedenkt dat ons hele leven opgedeeld is in: denken, willen en vorm/gevoel dan weet je dat twee polaire componenten in de ziel heel aanwezig zijn maar niet de uiteindelijke oplossing van de twee zijn. Er moet als het ware een soort huwelijk worden aangegaan waar een derde component uit voort komt. De RK-kerk wist dit al in de vroege jaartelling maar wilde dit de mensheid niet meegeven omdat dit zou verwijzen naar een heel eigen bewustzijn dat in principe de afhankelijkheid van de kerk zou uitsluiten. De geestelijken hadden het namelijk in aanvang over: de vader, de zoon en de heilige geest (de vader is het denken, de zoon is het gevoel/vorm en de heilige geest is de wil). Na het eerste concilie van Nicea (325) werd echter door de RK kerk de geest afgeschaft, deze mocht niet meer genoemd worden. Zodoende bleef de christelijke kerk in de veronderstelling dat het leven uit dualiteiten bestond. Men fixeerde als het ware de mens aan de twee uitersten: goed en kwaad; wit en zwart; mannelijk en vrouwelijk enz. en dat had tot gevolg dat de mens niet in het midden bewustzijn kreeg. De dualiteit bleef als het ware de hoofdtoon voeren zodat het calvinistisch denken zich kon ontwikkelen.
De conclusie die ik trok in mijn meditatie is de volgende: wanneer je je tweelingziel hebt gevonden ga dan op zoek naar de apotheose van deze twee zielen en je zult je drielingziel vinden in je omgeving of in jezelf!
