Vorige week werd staatssecretaris Bussemaker (VWS, PvdA) na ingrijpen van vicepremier Rouvoet (ChristenUnie) door het kabinet teruggefloten, nadat ze had bekendgemaakt embryoselectie te willen verruimen. De afgelopen dagen is er overleg geweest tussen Bussemaker, minister Klink (VWS, CDA) en Rouvoet. De coalitiepartijen zullen duidelijke afspraken maken bij welke ziekten embryoselectie is toegestaan. Dat zal ruimer zijn dan de huidige praktijk, waarbij de methode alleen wordt toegepast bij ziekten die zich bij de drager altijd zullen manifesteren, zoals de ziekte van Huntington. Hier zou de PvdA zich in kunnen vinden. Aldus een artikel in de NCR op 4 juni
De discussie liep de laatste weken hoog op en men vreesde dat het kabinet hier op zou vallen. Menig ethicus werd geraadpleegd over het al dan niet selecteren van de embryo’s. Uit een opiniepeiling bleek dat 66% van de Nederlandse bevolking voor was. Je vraagt je dan af waarom de regering dan nog aarzelt, mede doordat jaren geleden abortus bij een vlokkentest al is toegestaan.
Zaterdagavond gaf Professor Galjaard (ethicus) in het programma NOVA en gisteren in Knevel en van de Brink hier een glashelder betoog over. Hij merkte op dat wanneer je je waagt aan een selectie die gebaseerd is op een niet 100% percentage erfelijkheid, je uitnodigt tot een selectie van een soort superras zonder afwijkingen. Met andere woorden waar legt de wetgeving de absolute grens. Wanneer een kans van 80% overerving de norm wordt wie zegt dan dat 60% of 40% in de toekomst ook geen norm kan zijn, aldus Galjaard.
De discussie over dit onderwerp heeft alles te maken met het feit dat wij als samenleving een maakbare wereld willen maken waar lijden en ongelukken worden uitgesloten. Deze tendens zal nog sterker worden wanneer Pluto definitief in het teken steenbok gaat lopen. Dit is karmisch gezien een ontwikkeling waar kanttekeningen bij geplaatst kunnen worden. Het doet namelijk vermoeden dat borst eierstok kanker onoverkomelijk zijn. Het leven, dat daar vóór de kanker of daarna geleefd is of wordt, valt daarbij in het niet. (NB kanker valt onder kreeft, kijk maar naar het logo van de kanker vereniging en is het oppositionele teken van steenbok waar Pluto in loopt)
Alle aandacht is alleen nog maar gericht op dat ene gevaarlijke en soms dodelijk proces. Hierdoor krijgt de angst de status van alles overheersende factor.
Wat ik bijvoorbeeld helemaal miste in de discussie is het gezicht en het biografische verhaal achter een kankerpatiënt die genezen was. En ook het gezicht van een kankerpatiënt die terminaal is maar een schitterend zinvol en dienstbaar leven heeft gehad, zag ik niet. Door dit aspect onderbelicht te laten krijg je de indruk dat de mens die gendrager is van een erfelijke kanker, alleen maar het kankerproces is en niet een mens die veel voor zijn omgeving betekent.
Het lastige is namelijk dat we niet overzien welk individu we nu werkelijk aan het selecteren zijn. Selecteren we op ziekte en wordt een mooi edel karakter daarmee “het kind met het badwater weggegooid” omdat lijden op voorhand zinloos wordt gevonden?! Dit is nog maar een primaire vraag die zo in me opkomt. Ik wil nog maar even niet ingaan op andere meer esoterische kanten van het gegeven embryoselectie die te maken hebben met de (vrijwillige) keuze van een ziel om zich met een bepaald fysiek te willen verbinden…! Wat me vooral erg verontrust is namelijk dat het steeds meer willen weten in het wetenschappelijke, uiteindelijk alleen maar leidt naar steeds meer angsten en angsten vertroebelen de kwaliteit van leven en maken mensen dwangmatig en per definitie onvrij. Dit ondanks dat we juist denken heel vrij te kunnen kiezen. Je zou in sommige gevallen zelfs heel bewust kunnen kiezen voor het niet willen weten om zo de levenskwaliteit van de samenleving op een hoogwaardiger plan te krijgen. Ook zou in de toekomst kunnen blijken dat kanker niet alleen een erfelijke zaak is maar veel te maken heeft met het psychische welbevinden van mensen. Ik moet bij deze discussie van de laatste tijd steeds denken aan een oud gedicht waar een man bang voor de dood is en daar voor op de vlucht is. Graag wil ik dit artikel hiermee afsluiten:
Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" –
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"
Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."
P.N. van Eyck
