Op vrijdag 8 mei 2009 was de herdenkingsdienst voor de slachtoffers van de aanslag op Koninginnedag 30 april 2009. De opkomst was enorm, 1200 genodigden in theater Orpheus in Apeldoorn. Een toepasselijke naam voor dit gebeuren.
In de Griekse mythologie is Orpheus een beroemd zanger en citerspeler, afkomstig uit Thracië en was een zoon van de muze Calliope en Apollo of de stroomgod Oeager. Zijn afkomst verklaarde het goddelijk karakter van zijn kunst, die zo verheven was dat hij niet slechts alle mensen in zijn ban bracht, maar ook de dieren en zelfs de levenloze natuur ontroerde. Orpheus nam deel aan de Argonautentocht en huwde later Eurydice. Na voor haar, dankzij zijn zangkunst, de terugkeer uit het dodenrijk bewerkt te hebben was hij, toen zij hem andermaal ontviel, zo ontroostbaar dat hij geen oog meer had voor andere vrouwen. Een troep Maenaden, hierdoor geërgerd, overviel hem aan de oevers van de Hebrus (de huidige Maritsa) en verscheurde hem. Zijn ledematen en zijn lier dreven over zee naar Lesbos, waar zij werden begraven Zijn lier werd als sterrenbeeld aan de hemel geplaatst. Orpheus gold in Hellas als de stichter van een godsdienstig-wijsgerige beweging, het orfisme. [Bron Winkler Prins]
Op het moment dat de herdenking begon 20.44.12, -er was oponthoud omdat de koningin nog met de slachtoffers wilde praten voordat de dienst begon -, stond de maan conjunct de ascendant die de nacht volgend na deze herdenking in de 19de graad van schorpioen/stier zijn volle maan bereikt. NB. In de 19de graad van schorpioen staat ook de kwaadaardige vaste ster “Serpentis”. Deze 19de graad heeft de volgende symboliek: “Een papagaai herhaalt het gesprek dat hij toevallig gehoord heeft”. [Dane Rudhyar Astrologische Mandala].
De algemene terugblik op de dienst is dat het een fantastische herdenking is geweest.
Ikzelf bleef met een wat vreemd ambivalent gevoel achter naar de herdenkingsdienst. Een gevoel waar ik even niet helemaal uitkwam. Dit is ook gevoel dat ik zo goed ken in in mijn werk dagelijks, namelijk de vraag naar zingeving van een gebeuren. De directe visie krijgen we hier helaas niet meer rechtstreek op, aangezien de dader dood is. Wat ik aan de dienst namelijk miste, was de zevende kaars…. die voor de dader opgestoken zou kunnen worden. Ik besef dat ik hiermee een riskante uitspraak doe omdat er een groot gevaar bestaat dat je de nabestaanden van de omgekomen slachtoffers hiermee kwetst, iets wat geenszins mijn bedoeling is. Maar toch…!
Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat in het discussieprogramma “Rondom tien”, werd gediscussieerd over de motieven van de dader op 2 mei jl.; 75 e-mails werden ontvangen. Deze e-mails waren van mensen die schreven dat ze zich in konden denken dat Karst T tot zo’n daad gekomen was. Allen voelden zich buiten de maatschappij gezet en eenzaam en dachten de woede van Karst T. te herkennen in zichzelf. Een alarmerend signaal dunkt me. NB. Had Minister-president Balkenende niet een keer bij één van zijn kabinetten als motto: “samen werken, samen leven”? Een slogan met de intentie dat iedere burger betrokken zou moeten worden in het sociale leven? Het lijkt alsof dit doel niet gelukt is of zal gaan lukken, als we de dader niet, – vanuit een immense overwinning op ons eigen bezeerde gepijnigde gevoel -, zijn eigen kaars gaan schenken. Ik dacht nog, wat zou het een grote overwinning zijn als de hulpverleners hier aandacht aan hadden besteed en dit in een uiterlijk resultaat hadden kunnen omzetten… maar wellicht was het daar nog allemaal te vroeg voor.
Veel psychologen en psychiaters zijn al een hele tijd zich bewust van het feit dat dader en slachtoffer een soort symbiotische relatie met elkaar zijn aangegaan met elkaar op het moment van het misdrijf. Een dramatische relatie die constructief opgelost moet worden; vaak geeft inzicht in het karma daar antwoorden op. Een indrukwekkend voorbeeld hiervan zag ik laatst in het programma van Andries Knevel in het “Het elfde uur”, waar de weduwe van Gerrit Jan Hein vertelde dat ze Ferdi E. vergeven heeft, haar zoon is zelfs in gesprek gegaan met Ferdi E..
Ook moest ik denken aan het sprookje van Doornroosje, waar twaalf feeën worden uitgenodigd op het doopfeest van Doornroosje maar de dertiende fee bewust niet wordt uitgenodigd omdat zij boosaardig zou zijn. De boze fee onstak hierdoor in toorn omdat zij buitengesloten werd en riep een vervloeking uit over Doornroosje met de voorspelling dat ze voor haar 18de jaar zou sterven door zich te prikken aan een spinnenwiel. De twaalfde fee kon doordat zij haar wens nog niet had uitgesproken, de vervloeking verzachten om met haar wens de dood te veranderen in een slaap van 100 jaar. Ze kon hem echter niet te teniet doen.
Het spinnewiel staat hier symbool voor het levensrad; de 100 jaar, en het feit dat uitgerekend Doornroosje een koningsdochter is, zijn symbolen die zich ook nu wel heel sterk opdringen. Een schrijnend symbolisch beeld drong zich in deze ook nog aan mij op toen ik vanmorgen in de krant las dat enige momenten na de herdenkingsdienst het zevende (achtste) slachtoffer was overleden aan haar verwondingen. Is dit de symbolische wraak van de dode fee?!
Wat belangrijk zal zijn voor de verwerking van deze dramatische gebeurtenis in de komende tijd is: dat we een zingeving/bewustzijn ontwikkelen voor de boodschap die hiermee wordt afgegeven aan de volksziel van Nederland. Niet voor niets trok zeer recentelijk de maansknoop (bewustwording) over de Saturnus van Nederland. Dit alles wijst erop dat we moeten leren van deze dramatische gebeurtenis.
