In deel twee wil ik allereerst aandacht schenken hoe de ziekte zich openbaart. Het eerste kenmerk van de ziekte is vaak dat iemand zich terugtrekt in zijn eigen binnenwereld. Exacte informatie wordt niet meer goed gehoord of verwerkt, dit hoeft primair niet het directe gehoor te zijn maar kan ook met een niet meer adequaat kunnen associëren te maken hebben. Het recentste verleden wordt het eerste vergeten terwijl oude herinneringen meer belicht worden door de betreffende en steeds gevoelsmatiger ingekleurd worden. Ook zie je vaak dat er een depressie aan het eigenlijke proces vooraf gaat.
Wanneer je astrologisch naar de horoscoop van zo’n iemand kijkt zie je vaak dat de twee kwaliteiten van Saturnus en Uranus nogal eens met elkaar in conflict zijn; direct of indirect of door middel van transits of progressies.
Saturnus staat ondermeer voor het geheugen en kan zaken lang vasthouden terwijl Uranus overal een denkbeeldige bom onderlegt om zodoende weer opnieuw te kunnen beginnen om een hoger bewustzijnsniveau te bereiken.
Omdat deze ziekte door deze twee elementen beïnvloed wordt, zou je kunnen zeggen dat het een ziekte is van dood en herboren worden; een proces dat zich nu niet in het fysiek afspeelt want dat proces kennen we heel goed (zij het gedeeltelijk want hoeveel mensen denken niet dat er niets meer is na de dood..) maar nu in het leven zelf zonder daarvoor echt fysiek dood te gaan.
Om deze waarneming te onderbouwen met mijn eigen (emotionele) waarneming, is mij vooral opgevallen dat mijn moeder die inmiddels nu ruim 7 jaar lang met deze diagnose leeft, een geheel ander mens is geworden.
Mijn moeder kwam uit een heel complexe familie en heeft voor haar negende jaar in acht verschillende pleeggezinnen geleefd en werd steeds weggestuurd omdat ze een expansief kind was. Op haar dertigste ziet ze pas haar echte moeder terug die dan stervende is. Ze is daardoor een echte vechter geworden en voedde ons erg realistisch op. Een realisme dat veel jeugdig idealisme/optimisme in de kiem deed smoren bij ons als kinderen. Mijn moeder zag vooral aan ons wat er niet klopte en vond wat wél klopte de gewoonste zaak van de wereld was, daar leefde je immers voor. Een echt calvinistische insteek! NB in de loop van haar huwelijk werd ze dan ook streng Gereformeerd.
Vlak voordat het bewustzijn van mijn moeder definitief in een nevel van sluiers verdween had ik een keer een heel bijzondere ontmoeting met haar. Dit na een fase van vreselijke woedeaanvallen waarin, wij als kinderen (mijn vader is sinds 1995 overleden), van alles verweten werd. Ik kwam op een keer bij haar op bezoek en ze noemde aarzelend mijn naam en keek me onderzoekend aan. Na een tijdje zwijgen sprak ze me aarzelend aan en noemde me vanuit het niets opeens mevrouw en zei ‘u’ tegen mij. Nu is dat ‘u’ zeggen in mijn familie nogal beladen want al de andere kinderen hebben haar altijd met ‘u’ aangesproken. Ik weet nog het moment dat ik op mijn 18de van de ene dag op de andere niet meer ‘u’ wilde zeggen omdat ik het te afstandelijk vond en overging op ‘je’. Mijn ouders waren in aanvang zeer ontstemd maar ik bleef volhouden en de kritiek op mijn actie stierf een langzame dood, sterker nog er ontstond meer intimiteit tussen mij en mijn ouders.
Nu opeens, op die bewuste dag, noemde ze me ‘u’ en sprak toen vanuit het niets aarzelend uit: “Mevrouw ik weet niet precies wie u bent maar wat ik wel weet is dat u een bijzonder mens bent!”. Een ogenblik later herkende ze me weer en knoopte weer aan bij de gewone alledaagse dingen van de dag in het verpleegtehuis. Het was het meest intieme moment dat ik met mijn moeder ooit beleefd heb!
Ik heb dit verhaal aan verscheidene mensen verteld en de meesten van hen reageerden in de geest van: ‘wat pijnlijk voor je om niet meer herkend te worden!’ Gek genoeg was dit niet zo, het was een soort gevoel van erkend te worden in wie ik wezenlijk karmisch geworden ben. Dit is ook het moment geweest dat ik op zoek ben gegaan naar de diepere zin van deze confronterende ziekte. Ik had mijn moeder eigenlijk nooit waardering naar mij als kind horen uitspreken. Ze was zelf te veel gedesillusioneerd en beschadigd dat ze dit niet voor elkaar kon krijgen. Nu na zoveel jaren kwam de erkenning waar ik lang in mijn jeugd naar gehunkerd had als een onverwacht geschenk. Een soort cadeau dat ik niet graag zou hebben willen missen!
Wat er esoterisch met mijn moeder gebeurt heeft m.i. te maken met haar beschadigde jeugd maar is ook te decoderen in haar horoscoop. Dit is een belangrijke ontdekking want als je het kunt decoderen dan zou je theoretisch gezien er in de toekomst ook op kunnen anticiperen om het te voorkomen. Bewustzijn schept namelijk vrijheid om vroegtijdig van koers te veranderen!
Astrologische techniek
Mijn moeder heeft een T-vierkant met Zon oppositie Maansknoop vierkant Saturnus en een vrij exact inconjunct tussen Uranus en Neptunus. Uranus maakt ook nog een vierkant met de Maan in het dualistische teken tweelingen. Saturnus (haar eigen karma) en de geschiedenis van haar familie (Uranus) maken geen direct contact met elkaar wat er op wijst dat karma en groepsziel in haar biografie wat los van elkaar zijn blijven staan. Het ingewikkelde hiervan is dat dit een voordeel maar ook een nadeel kan zijn en heeft alles te maken of de persoonlijkheidsplaneten (Zon Maan (en Saturnus zelf)) aspecten maken met de betreffende planeten in de horoscoop en uitnodigen tot dit alles bewust te worden en te integreren.
In mijn moeders horoscoop maakt Saturnus nog een driehoek met Pluto. Omdat echter mijn moeder van de generatie van Pluto in kreeft is, – dit heeft enige toelichting nodig -*, heeft het vierkant tussen Uranus en de Maan voor haar extra problematisch uitgewerkt. Immers het wat dualistische gevoel (Maan in tweelingen) wilde actief (vierkant is in de API een wilsaspect) geïntegreerd worden in de familieziel (Uranus) en dit is haar helaas niet gelukt. Sterker nog het probleem werd in haar eigen gezin wat zij stichtte voortgezet. Zij ging niet scheiden en verliet haar kinderen niet maar haar kinderen onderling namen wél het ‘afstoot principe’ dat manifest was in de ziel van vorige generaties over. [Zie ook familie verstrikkingen van Bert Hellinger].
Het vrijwel exacte inconjunct tussen Uranus en Neptunus wijst erop dat ze in haar denken het lijden en spiritualiteit,- beiden archetypes van Neptunus -, wil integreren/bewust worden in de familieziel.
Hoe moet je dit nu zien. Laat ik het weer onderbouwen met mijn eigen waarneming:
Mijn moeder is inmiddels de langst wonende op haar afdeling van het verpleegtehuis (ruim zeven jaar). Ze heeft twee keer haar heup gebroken waarvan recentelijk één keer een gemiste diagnose waardoor ze veertien dagen met erge pijn heeft moeten leven; verbaal kon ze haar lijden niet uiten. Een duidelijk fenomeen van de inconjunct tussen Uranus en Neptunus; ze kon het collectief (Uranus) niet kenbaar(inconjunct = denkaspect) maken dat ze leed (Neptunus)! Ze is in al die jaren verscheidene keren ziek geweest maar steeds krabbelde ze weer op. Ze wacht kennelijk nog ergens op! Met het inconjunct tussen Uranus en Neptunus, wijst dit erop dat ze met haar versluierde bewustzijn haar eigen gestichte familieziel het Neptunus archetype een bewuste plaats wil geven voordat ze dit aardse leven verlaat. Met andere woorden ze zou wel eens net zo lang kunnen wachten met te sterven totdat haar kinderen vrede sluiten met de collectieve ziel van afkomst.
[wordt vervolgd]
*NB. De generatie van Pluto in kreeft (het teken waar de Maan in zijn eigen teken staat) kenmerkt zich door het willen breken met het eigen intieme gevoel (Maan) om het karma op te lossen. Dit is ook de generatie die de burgers zijn die de tweede wereld oorlog hebben meegemaakt als jong volwassen mensen en weten wat het is om onder een fascistoïde bewind te moeten leven. Fascistoïde wil vooral zeggen dat je zonder onderscheid des persoons wordt vervolgd om wat je bent qua afkomst (kreeft). Deze generatie heeft haar vrijheid moeten bevechten onder vreselijke omstandigheden.
