In de vroege morgen van 20 februari 2010 om kwart over vier viel het kabinet Balkenende IV. Een astrologisch klassiek moment! De retrograde Mars die de ascendant van de horoscoop van het kabinet Balkenende IV nadert. Mars is de planeet van ondermeer oorlog. De aanleiding van de val betrof het beëindigen van de militaire steun in Uruzgan.
In de horoscoop van de val van het kabinet zien we Mars, retrograad, in een yodfiguur betrokken met Saturnus in negen, ook retrograad, en op de punt van het figuur Zon conjunct Venus conjunct Jupiter in drie. Dit stellium in drie wijst erop dat er volop communicatieproblemen waren. Saturnus in negen wijst erop dat de filosofie achtergronden over dit onderwerp ver uit elkaar liggen en door de yodfiguur niet meer bij elkaar zullen komen omdat er een patstelling is ontstaan. Mars retrograad in acht, spreekt voor zich. Mars is de planeet die archetypisch verbonden is aan oorlog en het achtste huis is zijn natuurlijke huis. Het feit dat deze Mars ook nog conjunct staat op de ascendant van het kabinet Balkenende IV, moest wel een onvermijdelijke breuk tot gevolg hebben. NB. Ik noemde dit van ’t najaar al in een vorige nieuwsbrief.
Opvallend was dat dit kabinet in de pers steeds vergeleken werd met een slecht huwelijk. Voor zo ver ik me kan herinneren is deze vergelijking nog niet bij andere kabinetten die gevallen zijn gebruikt. Onbewust denk ik dat deze opmerking verwijst naar een oud karmisch verband tussen de zielen van Balkenende en Bos die in een vorige leven in een huwelijk verenigd zijn geweest. Opvallend was dan ook dat bij de bekendmaking van de val een emotionele verbittering van beide partijen uitstraalde alsof persoonlijke emoties een grote rol meespeelden.
Maar er is meer: achter dit diep meningsverschil, ligt ook een grote wereldtragiek namelijk dat wij in 2002, de oorlog ingelokt zijn door Bush. Bij verlenging van de militaire steun later, liet Bos nooit een duidelijk standpunt horen en sloot zich steeds aan bij de uitgezette koers. De aanvoerders voor de steun aan Bush waren wel is waar Balkenende en de vooral niet in het minst achter de schermen de Hoop Scheffer. Een oorlog die toen al duidelijk zichtbaar niet terecht was en die niet afgedaan kan worden met de nieuwste moderne dooddoener: ‘met de kennis van nu, zouden we het anders hebben gedaan…!’ Het stond zonneklaar vast, ook toen, dat het een politieke oorlog was en geen humanitaire (voor zover je dat überhaupt kunt zeggen van een oorlog…). De Britten die ook steun verleenden hebben wél aan zelfreflectie gedaan en hebben een parlementair onderzoek niet gedwarsboomd zoals Balkenende. En zoals het meestal gaat met karma, het achterhaald je toch vroeg of laat…! Vraag blijft waarom Wouter Bos tóch in 2007 een zogenaamd ‘huwelijk’ met het CDA is aangegaan? Een partij die bij hoge uitzondering wél een keer duidelijk is en gewoon graag in de gunst van Amerika wil staan. Ik vermoed dat het bij Bos exact hetzelfde is. Op het moment dat zijn partij in de peiling dramatisch laag scoort ziet hij een nieuwe uitweg om weer kiezers aan zich te binden en gebruikt Uruzgan als inzet.
Zowel Afghanistan als Irak zijn ontwricht geraakt door inmenging van buitenaf. Een oude wijsheid die ik nog steeds aanhang is: ‘democratie moet van binnenuit komen en kan niet van buitenaf gedicteerd worden’. Maar wat doe je eigenlijk als je kunstmatig hebt ingegrepen in een vreemde cultuur? En dan opeens midden in je ingrijpen zeg je ‘we houden er toch maar mee op, nu moet je het zelf maar verder uitzoeken…!
Het vreemde is dat ons land nu een heel merkwaardig signaal afgeeft aan Amerika. Eigenlijk geeft Nederland een signaal af aan Amerika: Bush wilden we wel steunen maar nu Obama vraagt om nog te blijven om de gemaakte ‘rommel’ van zijn voorganger op te ruimen, trekken we ons terug omdat het in onze ogen afspraak is afspraak. Is dit niet merkwaardig?! Dit impliceert eigenlijk dat we helemaal niet in Obama geloven en deze boodschap zal zeker de komende tijd in ons nadeel werken. Jammer toch omdat het verschil tussen Bush en Obama écht groot is en nieuwe beloftes in zich draagt voor de toekomst.
De val van dit kabinet kent alleen maar verliezers! Zie ook hoofdartikel NRC 22 februari 2010
