Vroeg in de morgen vandaag 22 december was het zonnewende. De Zon staat voor het noordelijke halfrond van de aarde op zijn dieptepunt in het zuiden, om zijn reis naar het noorden in te gaan zetten. Een totale maansverduistering ging enige uren aan de zonnewende vooraf. Het voelt op dit moment alsof we al veel verder in de winter zitten omdat de winter zo vroeg is begonnen, begin november al. Kenmerkend voor de laatste weken is, dat we niet lekker op volle toeren kunnen blijven doorstomen zoals deze moderne tijd kennelijk van ons verlangt. Dit tot grote ergernis van velen. Kijk nu bijvoorbeeld naar het verkeer, elke dag wordt bijna wel bepaald door vertraging en stagnatie op de weg maar ook in het trein en vliegverkeer. Met al onze moderne middelen zijn we kennelijk toch niet in staat het moderne tempo op hetzelfde niveau te houden. Een typisch fenomeen voor een Mercurius die retrograde loopt.
Een winterhoroscoop begint altijd met de Zon op 0 graden steenbok. Dit bracht mij van de week op een idee. Meditatief komt er bij mij altijd een beeld naar boven als ik over het dierenriem steenbok denk, het beeld van kou en ijzige afzondering. Nu Pluto in steenbok staat tot 2024, zou het best wel eens mogelijk kunnen zijn dat de winters, ondanks de opwarming van de aarde, koud en ijzig zullen zijn om ons de les te leren van de onthaasting. Niet voor niets heerst Saturnus de planeet die archetypisch verbonden is met stagnatie, over het teken steenbok. Vanuit ons zelf zullen we namelijk niet snel besluiten tot onthaasten. Het leven kenmerkt zich nog steeds door snelheid en druk, en weinig uit meditatief naar binnenkijken. Omdat Pluto vooral zaken bewust wil maken die niet goedschiks in het bewustzijn kunnen worden geïntegreerd, heb je kans dat dit soort type winters zich de komende jaren talrijk zullen aandienen. Sinds 2008 staat Pluto in steenbok en opvallend is dat juist de twee laatste winters zich kenmerken door veel sneeuwval. Sneeuw is zo’n typisch weersgesteldheid die wel automatisch oplevert dat je wel moet onthaasten of je wilt of niet. Veel meer dan bijvoorbeeld puur vriesweer. Bovendien veroorzaakt een witte wereld bijna altijd een natuurlijke vorm van devotie in de ziel. Deze devotie is nodig om terug te keren naar je oorspronkelijke kern.
Voor ieder afzonderlijk de overpeinzing waar je in je eigen leven kunt en moet onthaasten.
Hieronder geef ik een gedicht van mijn vader over zonnewende
Zonnewende en Kerstgedachten
De bloem valt af, het blad gaat kleuren,
Van groen naar geel, of stemmig brons,
De zonneglorie is vervlogen
Het is een boodschap ook voor ons.
In stilte fluisteren de bomen
Van weemoed en vergank’lijkheid,
Ons feestkleed gaat nu ras verdwijnen,
Straks gaan wij naar de wintertijd.
Ik zie de spin haar herfstdraad maken,
Een zilverweb in najaarzon,
Dat ik in alle jaargetijden,
Van al dat schoons genieten kon.
De storm steekt op, het herfsttij nadert,
Ze zoekt haar spel, de woeste held,
Vindt prooi in de verlaten bossen,
wat niet gehard is wordt geveld.
De mist en lage nevelslierten,
Belagen de omfloerste zon,
Soms gaat ze schuil voor vele dagen,
Omdat ze het niet winnen kon.
Het kerstfeest nadert en de aarde,
Wordt met een sneeuwtapijt bedekt,
Daaronder wacht het nieuwe leven,
Dat straks weer hoopvol wordt gewekt.
Een boerderij ligt in de verte,
Zo ongerept in ’t boerenland,
Wat prenten van konijnen, reeën,
En voedsel zoekend een fazant.
De tijd van inkeer en bezinning,
Reeds eeuwen, voor de boerenstand,
Om straks de taak weer te aanvaarden,
De zware arbeid op het land.
Och, werd mijn rust’loos voorwaarts jagen,
Met deze sneeuwlaag toegedekt,
Zodat dit keerpunt de bezieling,
Weer voor het nieuwe voorjaar wekt.
Bezinning rond de zonnewende,
Wijst ons weer nieuwe taken aan,
Zoals de zon herrijst, mijn krachten,
Een stimulans om door te gaan.
Uit: “Vertrouwde stemmen"
G.J ter Mull 1917-1995
Goede kerstgedachten toegewenst en een inspirerend 2011!
