Wilma ter Mull

Het kabinet is gevallen en de grote vraag is wat nu? Op 30 april moet Nederland zijn begrotingsplan aan de EU aanbieden en er wordt van ons gevraagd of we de 3% van het Nationaal begrotingstekort niet te overschrijden. Het wrange van dit gegeven is dat een paar jaar geleden, Nederland voorop liep in toen nog het idee om een maximum aan begrotingstekort in te stellen in de EU. We hebben als het ware het hout voor onze eigen brandstapel aangesleept!

In de vorige nieuwsbrief schreef ik dat ik een sterk vermoeden heb dat Wilders, de enige leider van de PVV, een waterman ascendant heeft. Door de loop van nu bijna twintig jaar praktijkervaring, heb ik gemerkt dat mensen met een waterman ascendant visionaire gaven hebben die grote gevolgen hebben voor het collectief onderbewuste van groeperingen waaraan ze verbonden zijn. Laat ik voor de duidelijkheid even omschrijven wat ik met een visionair bedoel: iemand die al vooruit ziet wat in de toekomst een noodzaak zal moeten worden. NB dit heeft de waterman Zon ook maar brengt dit veel bewuster en overwogen naar buiten. Nu lijkt dat heel mooi en romantisch, maar de praktijk is veel weerbarstiger. Vaak kunnen mensen met een waterman ascendant uitspraken naar andere mensen doen, die zo onmogelijk zijn, dat de omgeving gekwetst en geschoffeerd wordt. Echter, het doel achter deze schokerende opmerkingen wordt veelal duidelijk in de (verre) toekomst en heeft per definitie, een boodschap voor de toekomst. Of zoals Angelus Silesius sprak: Het kwade zal altijd weer het goede baren .
In dit specifieke geval, waar Wilders de denkbeeldige stekker, twee minuten voor twaalf, uit het begrotingstekortakkoord trekt, hoeven we een keer niet lang te wachten om te zien wat de hogere zin van dit gebeuren is. Omdat 30 april a.s de deadline bereikt is voor de EU, zullen we dus een plan moeten inleveren. Opvallend is dat op dit moment, alle partijen, of het nu de oppositie of regerende partijen zijn, iedereen spoorslags aan het overleggen is, hoe dit conceptbegrotingsplan toch nog doorgang kan vinden naar een definitief akkoord voor de EU. De journalisten, o.a. Ferrie Mingeler, ziet dit als een bijna niet haalbare zaak omdat het proces al weet ik hoelang slepend is. Het zou een unicum in de politieke geschiedenis zijn, wanneer de oppositie en het demissionair kabinet toch een meerderheid voor dit begrotingsplan zou kunnen vinden. Dit zal ongetwijfeld gepaard gaan met enige wijzigingen in het oorspronkelijke plan. Maar, wanneer men dit in gewijzigde vorm voor elkaar zou krijgen, dan zou dit een grote sociale doorbraak zijn in het ‘pluchevaste machtskarakter’ wat al onze regeringen de laatste decennia ten toon hebben gespreid. Er zou een eerste stap gezet worden in meer nuance tussen macht/regering en onmacht/oppositie. Het zou tevens een voorbeeld zijn hoe je de democratie kunt vernieuwen en hervormen. Immers, dat is toch de opdracht van het watermantijdperk.

Om terug te komen op het begin van mijn artikel: het zou ook een antwoord kunnen geven op het feit dat we zelf enige jaren geleden op die beperking van 3% begrotingstekort hebben aangedrongen. De visionair achter dit besluit zag toen als het ware vooruit, dat dit besluit om een norm van 3% in te voeren, tot structurele hervormingen in de democratie zou kunnen leiden. Zoals de visionair in Wilders zag bij zijn laatste besluit om te breken met het gedoogkabinet, dat ondanks dat hij het persoonlijk niet eens is met EU, hij toch een werktuig is in de handen van het hoger sociale doel, de EU. Dit zou ook de eerste aanzet kunnen zijn om de bureaucratie, die ook levensgroot in de EU aanwezig is, eens wezenlijk aan te pakken, want ook daarin heeft de visionair Wilders gelijk. Veel mensen zien dat nog niet. Überhaupt kan de doorsnee burger niet goed uitleggen wat het doel van de EU is en ook met het ideaal dat er achter ligt heeft men weinig verbinding, is mij door het verloop van de tijd gebleken. Dat men dit niet kan, is juist het bewijs voor het hoge bureaucratische gehalte dat wij als landen hebben; we kijken niet verder dan onze beperkte horizon van het eigen land. Wilders toont door het uitvergrote asociale gedrag naar de medelanden toe, wat sociaalgevoel wezenlijk is, namelijk: offers brengen. Wanneer je veel hebt, dan is een offer makkelijk te brengen, maar in tijd van schaarste wordt de ware inhoud van sociaal gevoel pas duidelijk. Die bewustwording is de esoterische opdracht voor het watermantijdperk.
We zullen zien in de komende dagen of de kans tot vernieuwing gepakt wordt door de politiek!