Wilma ter Mull

Graag kijk ik naar het nieuwsprogramma op dinsdagavond Altijd wat van de NCRV. Zo nu en dan zitten er items tussen die mij tot nadenken stemmen en me ook het idee geven dat ze daar soms wat subjectieve journalistiek bedrijven. Dit had ik deze keer ook weer eens. Het ging om het volgende onderwerp.

Een vrouw, ik schat van achter in de veertig, deed haar verhaal over dat ze geboren was in een familie waar iedereen zwakbegaafd is, behalve zijzelf. Zij was de enige in de familie die had doorgeleerd, wat ze nu deed werd niet vermeld. Ze vertelde dat toen ze een keer thuis kwam met haar huiswerk haar vader zichtbaar onder de indruk was en dat ze aan hem zag dat hij op dat moment besefte dat zij meer wist dan haar vader. Dit stemde haar droevig. Daarna vertelde zij dat ze een jeugd had gehad die heel akelig was geweest. Ze voelde zich bedreigd en werd gediscrimineerd omdat ze stonk. Ook had ze seksueel misbruik in haar omgeving gezien maar was zelf geen slachtoffer. De school waar ze naar toeging zag haar als kind uit een achterbuurt. Kortom een akelige jeugd. De vrouw vertelde dat ze niet meer met haar familie omging omdat het niveau waarop haar ouders functioneerden, niet de hare was. Ook haalde ze aan dat het taboedoorbrekend was dat Pieter van Vollenhoven recentelijk een pleidooi had gehouden dat dit soort mensen verplicht anticonceptie zouden moeten ondergaan. De vrouw stond achter dit principe. De interviewer vroeg niet aan de vrouw, hoe haar biografie nu op dit moment in elkaar zat en hoe ze zich uit deze ellende had weten te ontworstelen. Dit vind ik een misser in het interview, want je mist nu een belangrijke factor in het hele ellendige verhaal. Hierdoor wordt de vrouw alleen maar slachtoffer en wordt haar geen recht gedaan, hoe ze op eigen kracht, of wellicht met behulp van mensen om haar heen, uit deze misère is gekomen. Als biografisch coach, probeer ik altijd naar het hele levensverhaal te kijken om zodoende de oplossing voor een probleem te vinden.
Een ander punt en dat heeft met het laatst aangehaalde te maken, is: als deze vrouw zo voor het voorstel van Vollenhoven is, dan zit hier onbewust wel een heel schrijnend verhaal achter. De vrouw zegt dan namelijk onuitgesproken: ik had er niet moeten zijn… De interviewer had hier mijns inziens op in moeten gaan, hoe zij dit dan zag. Maar helaas deze kans werd ook gemist.

Ikzelf krijg regelmatig mensen op consult die zo’n soort zelfde lot hebben gehad. Ik ga dan met die mensen op zoek naar de zingeving daarvan. Dit gegeven werkt altijd verrassend helend op de betreffende. Het is namelijk geen stom toeval waar je geboren wordt. Ieder mens komt met een voorgeschiedenis op deze wereld en moet hier wat mee. In het licht van de reïncarnatietheorie zijn veel zaken te verklaren. Nu zit je met de levensgrote valkuil dat in ons vrij calvinistisch Nederland gedacht wordt, dat reïncarnatie en karma, ‘een eigen schuld, dikke bult’  principe is, maar dat is beslist niet zo! Het is een mogelijkheid om bewustzijn in de sterke kanten van jezelf te leren ontdekken. Veel mensen zijn in deze huidige maatschappij depressief omdat ze de zingeving van hun leven niet meer kunnen ontdekken. Door te kijken waar iemand vandaan komt en naar waar hij/zij in hoogste instantie naar op weg is, kun je je ouders, hoe gebrekkig je opvoeding ook is geweest, danken en eren dat je de mogelijkheid hebt gekregen om bewust te worden van je hogere streven. Voor deze vrouw is dit zeker het principe van te weten dat ze niet alleen maar erfelijkheid is, maar ook haar eigen power ergens naar op weg te zijn. Haar horoscoop kan haar op diep niveau daar antwoord op geven, hoe ze die weg zou kunnen bewandelen.