Wilma ter Mull

Sinds enige tijd doe ik een intensieve training in de sportschool. De zogenaamde miloncirkel een nieuw systeem waarin je in 35 minuten intensief alle spieren traint en waar je uithoudingsvermogen wordt verbeterd. Ik heb hier voor gekozen omdat mijn werk vooral uit luisteren en adviseren van mensen bestaat. Je kunt een advies aanreiken maar je kunt het niet voor een ander gaan doen. Hierdoor leef je voor jezelf eigenlijk wat ongezond want volgens de drieledigheidsprincipes, – Rudolf Steiner had hier een geheel nieuwe moderne visie op -, moet je wat je gedacht hebt ook in een wilsdaad omzetten. Vervolgens wordt een en ander zichtbaar in de vorm. Aangezien deze drie fases niet zo direct zichtbaar zijn in mijn werk, heb ik jaren geleden besloten om mijn overtollige energie uit te leven in de sportschool.

Omdat ik net een nieuw zwaarder programma heb gekregen, valt het je weer op dat grens verleggen altijd enorm veel energie kost. Zo ervoer ik afgelopen week hoe relatief tijd is. In de training die ik doe staat elke training voor een bepaalde tijd variërend van welke training het is. Sommige trainingen zijn maar één enkele minuut. Je vraagt je dan af, kan dat werkzaam zijn? Wat me door de training zo is opgevallen hoe relatief tijd eigenlijk is, seconden kunnen uren duren voor het gevoel terwijl andere seconden fracties zijn. Het schoot me te binnen dat in één van de afgelopen weken een wetsvoorstel is aangenomen voor het toestaan van onverdoofd ritueel slachten. De wijziging die nu alleen is opgenomen is dat het lijden van het dier ‘maar’  veertig seconden mag duren. In mijn training waar ik grenzen wil verleggen ervaar ik nu hoe lang 40 seconden kunnen zijn. Het is uiterst merkwaardig dat gelovige mensen, het recht denken te hebben om een ander levend wezen dat aan te doen. Ik weet nog toen de eerste Groene Weg slager werd geopend, men bij elke slachting eerst een spreuk zeiden voor ze het dier slachten. Ook van Afrikaanse stammen is bekend dat sommigen eerst tegen het dier zeggen: ‘het spijt me dat ik je doden moet maar ik heb je vlees nodig om te kunnen overleven’. Je kunt dit hypocriet noemen, maar het is in ieder geval een eerste poging tot bewustwording van het lijden dat een ander dierlijk wezen ten behoeve van jou doet.

Moslims en Joden eisen het ritueel slachten voor zichzelf op. Het is zo kenmerkend dat zij hiermee aangeven hoe gedateerd eigenlijk hun geloof is. Ze beroepen zich op het Oude testament, terwijl het Nieuwe testament bewustzijn wil schenken door de kruisiging van Christus dat het lijden zin heeft. Omdat echter een dier nu juist niet het bewustzijn van een mens heeft, hebben wij de plicht om het dier te verheffen uit zijn slachtofferrol, juist omdat wij zelf wel bezig zijn met een nieuw bewustzijn te ontwikkelen. Je moet niet willen dat een ander lijdt voor jouw lustgevoelens. Ik weet het, zo ver zijn we allemaal (nog) niet en dat is logisch, we staan nog maar aan het begin van het nieuwe bewustzijnstijdperk waterman. Maar op termijn zal het er toch van moeten komen. Een begin kan zijn het dier dat geslacht wordt in ieder geval geen veertig seconden te laten lijden. Vooral van de Joodse gemeenschap verwondert het me dat ze nog niet tot dit inzicht kunnen komen; hun enorme lijden in WOII zou doen vermoeden een voorsprong te generen op dit nieuwe bewustzijnsgebied, maar niets is minder waar.