Met enige verbijstering heb ik maandagavond 10 juni naar de documentaire De diagnose ADHD gekeken van de NCRV waarin kind/patiënt, ouder en poli werden gefilmd in een hulpverleningstraject. Volgende week maandag komt deel 2. Wat me vooral verwonderde was het feit dat kleine kinderen als volwassene benaderd worden over hun mogelijke ADHD diagnose en hier kennelijk inspraak in hebben. Ook viel mij op dat de pedagogische maatregelen vrijwel niet aan bod kwamen met de ouders en dat het antwoord op het drukke gedrag van deze kinderen meestal is: Ritalin. Ook de kinderpsychiater benaderde het kind als een kleine volwassene.
Het beeld dat bij het zien van deze documentaire bij mij naar boven kwam was de visie, begin negentiende eeuw, van Hieronymus van Alphen op het kind. Hij deed toen een pleidooi in die tijd dat het kleine kind aangesproken moest worden op zijn eigen niveau. Hij dichtte toen het bekende liedje: 'Jantje zag eens pruimen hangen, o, als eieren zo groot' Een versje dat we vandaag de dag erg moraliserend vinden. Uit de gedichten van Van Alphen spreekt een voor die tijd moderne visie op de opvoeding van het kind. Hij beschouwde het kind als een onbeschreven blad, dat deugden als gehoorzaamheid, eerbied voor de ouders en voor God en bescheidenheid aangeleerd kon worden. Hij vond ook dat kinderen spelenderwijs moesten kunnen leren. [Bron: Wikipedia].
Wat me nu zo opviel aan de kinderen die gefilmd werden met de ADHD diagnose was, dat deze kinderen op een vrijblijvende manier werden benaderd zonder enige concrete visie. De toon van ouders, niet alleen in deze documentaire, maar ook als je kijkt om je heen op straat of supermarkt, benadert de ouder het kind vrijwel altijd als volwassene. Dit schept bij kinderen de indruk dat je over alles wat je overkomt in je leven, kunt onderhandelen en dat er geen zekerheden zijn waar je vanuit kunt gaan. Ook viel het me op dat ouders in het algemeen veel tijd voor zichzelf opeisen. Zo moest een kind naar bed, de moeder sommeerde het kind naar boven te gaan terwijl ze bezig was met haar jongste kind. Pa zat achter zijn computer. Het kind moest zelf naar bed gaan, wat het vervolgens dan ook niet deed. Ik denk dan aan de vervlogen tijden dat het naar bed brengen nog een ritueel was, wij lazen de kinderen tot de pubertijd altijd voor en hadden geen last van kinderen die uit bed kwamen of niet konden slapen. Maar ook andere rituelen zijn mogelijk, als er maar een afsluit ritueel van de plaatsvindt! Dit is erg belangrijk voor het spirituele leven van het kind. Al met al is het goed de ontwikkeling van een opgroeiend kind dat een dag met aandacht wordt afgesloten. Op deze wijze -geef je het voorbeeld dat aan alles een eind komt en dat er grenzen zijn. Maar goed dat is maar een klein niet onbelangrijk detail.
De kinderen die in beeld kwamen waren vrijwel allemaal bovengemiddeld intelligent, maar het kwam er meestal niet uit. Ongeconcentreerd gedrag, opdrachten niet kunnen uitvoeren, vergeetachtigheid, driftaanvallen zijn een greep uit de symptomen die ADHD kenmerken.
Dat dit ziektebeeld in deze tijd zo onder de aandacht komt, heeft een betekenis/boodschap. Om te beginnen heeft het alles te maken met de te sterk individualistische levenshouding van de volwassenen die het kind begeleiden. Het is namelijk zo, dat sinds we in het watermantijdperk leven, het diametrale teken leeuw, (180 graden verderop) vanuit het onderbewuste sterk omhoog komt. Als een beeld uit het onderbewuste opstijgt, dan kenmerkt het zich vooral door zijn schaduwzijde of negatieve kant. Dit is niet mijn persoonlijke theorie, maar van de psychiater C.G. Jung. Leeuw is het teken van het kind, maar is ook in zijn negatieve uitwerking erg egocentrisch. Van dit negatieve beeld heeft iedereen last omdat we met z'n allen in het watermantijdperk leven, dus het treft niet alleen de volwassenen maar ook het kind zelf. En hier heb je dus het probleem in de notendop. Bij ADHD is er een verkapte strijd om wie de aandacht heeft. De ouder voelt zich machteloos en opgejaagd, terwijl het kind zijn grenzen verkent, in hoeveel aandacht je voor jezelf op kunt eisen.
Een ander punt is, dat volgens de theorie van de bioloog A.T. Mann die in het DNA patroon van de mens hetzelfde ritme zag als in het Melkwegstelsel. Vanuit die observatie hanteerde hij een logaritmisch systeem dat de dierenriemtekens in tijdeenheden weergaf. In deze visie zitten we na het jaar 2000 in een enorme versnelling van de tijd. Om een ingewikkelde theorie eenvoudig te uit te leggen, is het gevolg daarvan dat de mensheid in zijn bewustzijn de gehele dierenriem in zijn bewustzijn kan bevatten. Dit heeft volgens Mann tot gevolg dat wij als moderne mensen, spontaan onze vorige incarnaties in het bewustzijn kunnen halen. Doordat we nu in een soort overgangsperiode zitten, merk je aan de kinderen die omstreeks de millennium wisseling zijn geboren een heel ander soort van bewustzijnniveau. Wanneer je kinderen met ADHD en ook ADD, observeert, dan zie je dat andere bewustzijnsniveau/vorige levens spontaan in het dagbewustzijn naar boven komen. Zo ook in de uitzending van maandagavond, waar een klein jongetje constant in gesprek en gevecht is met een denkbeeldige vijand uit een andere wereld.
De armoede in de hulpverlening is, dat deze vermeende ziekte alleen maar ervaren wordt als onaangepast/psychotisch gedrag en dat men niet op zoek gaat naar de beelden die bij het kind naar boven komen. Vaak is de enige standaardoplossing: Ritalin.
Mijn conclusie is, dat het van veel belang is om te weten wat voor dit leven heeft gelegen. Met andere woorden, wat is je karma, wat wil je hier op aarde oplossen. Dit alleen kan diepgang en vervulling geven. De hulpverlener zou hier in geschoold moeten worden. Ik ben benieuwd naar deel twee volgende week maandag! Kijken dus!
