Een lezeres van mijn laatste nieuwsbrief Dogma en Saturnus 4, zelf psychotherapeut, vroeg me in het kader van de oproep over dit onderwerp over echtscheiding te schrijven. Synchroon hieraan was het afgelopen vrijdag de 13de september de dag van de echtscheiding een soort reclamedag voor alle advocaten die daar hun brood in verdienen in echtscheidingen.
Een andere synchroniciteit is, dat ik net vorige week, na een lang oponthoud, het boek Stoner heb uitgelezen. Een bestseller die sinds vorig jaar september boven aan de lijst staat van meest verkochte boeken in Nederland maar ook daar buiten! Een subliem boek en een aanrader voor degene die van literatuur houdt!
Het bijzondere van het lezen van dit boek is dat mij helder voor ogen stond wat ik wilde gaan schrijven toen ik de vraag kreeg van de nieuwsbrieflezeres over dit onderwerp, maar dat dit idee zich wijzigde met het vorderen van het lezen van het boek. Aan het eind van het boek Stoner, was het concept dat ik in mijn hoofd had helemaal veranderd.
In het boek Stoner, – hoofdpersoon in het boek -, is hij getrouwd met een zielloze vrouw van zijn eigen leeftijd. Dit huwelijk is een ramp maar om niet te achterhalen redenen blijft bij haar, ook wanneer haar gevoelloosheid zijn eigen leven schaadt in de verdere ontwikkeling. Ze krijgen één enkele dochter die weer het slachtoffer wordt van de verborgen wrede machtsstrijd die tussen de partners woedt. Dit is echter maar een onderdeel van het boek. Het boek geeft inzicht in de vele vormen van liefde die er bestaan in het leven van de mens. De verwarring zit hem in de illusie dat we vrijwel allemaal (nog) denken dat liefde altijd een gelukszalige toestand is die geen enkele weerstand oproept. Bij de aanvaarding van het inzicht dat deze stelling niet klopt, loop je direct levensgroot de kans dat je in de valkuil van defaitisme terecht komt en in je eigen eenzaamheid verstrikt raakt. Stoner zelf, kent vele soorten liefde: de liefde voor zijn vak als hoogleraar aan de universiteit; de liefde voor de literatuur; de liefde voor zijn afkomst; de liefde voor zijn kind; de liefde voor zijn buitenechtelijke relatie en niet in de laatste plaats de liefde voor zijn zelf gecreëerde gevangenis, het huwelijk. Waar Stoner in het boek consequent in is, is dat welke vorm van liefde hij ook beleefd, hij absoluut geen illusies koestert over de toekomst. Dit maakt hem buitengewoon betrouwbaar maar tevens ook dodelijk saai en belemmerd hem in het zijn talenten naar buiten te brengen. En hier hebben we in een notendop de reden en de hoop waar het allemaal in het leven om draait; een ieder die gaat scheiden denkt immers het beter te krijgen in de toekomst en vergeet vaak dat hij/zij zichzelf met zijn/haar karma meeneemt in een nieuwe relatie.
Kortom ik realiseerde dat me dat echtscheiding in hoogste instantie een kans is om opnieuw te beginnen en in de laagste zin eindigt in een zogenaamde vechtscheiding waar kinderen vaak de dupe van worden. Vandaag de dag ligt helaas vaak het accent op de zogenaamde vechtscheiding omdat aan het begin van het watermantijdperk het ego (leeuw) kennelijk heel belangrijk is geworden. Afgelopen week nog, beroofde een man zich van het leven en sleepte daarmee zijn drie kinderen de dood in omdat hij het niet aan kon gescheiden te leven van zijn kinderen, zo schreef hij in een afscheidsbrief. Dit soort drama's hoor je steeds vaker de laatste tijd, denk hierbij aan Ruben en Julian.
Astrologisch gezien is dit allemaal goed te verklaren. We leven, of staan op de grens van de overgang naar het watermantijdperk. Elke overgang/geboorte van iets nieuws gaat gepaard met pijn! Het watermanteken activeert de bewustwording van de collectieve belangen boven die van het ego (waterman tegenover leeuw). Zo zien we in onze samenleving zich ontwikkelingen voltrekken die te maken hebben met de collectieve bewustwording. Het besef dat nu moet groeien is dat we niet alleen op de wereld zijn. Dit is een moeilijke opgaaf juist nu we de laatste eeuw steeds meer het gevoel hebben gekregen dat er een maakbare wereld bestaat door al het nieuwe technische vernuft.
Het polaire teken van waterman is leeuw, het teken leeuw heeft een groot gevoel van eigenwaarde. De heersers van waterman zijn Uranus en Saturnus. Uranus spoort ons aan om vooral sociaalvoelend te zijn en te delen met anderen, terwijl Saturnus van ons vraagt om ons te beperken ten behoeve van de onderbewuste tekens van waterman, leeuw en kreeft. Het teken kreeft gaat ondermeer inzicht over de diepste gevoelens van de mens. Oftewel wanneer je sociaal wordt zul je je ego en je gevoelsmatige behoeften wat moeten temperen die in het onderbewuste van zich laten weten (oppositionele tekens). En dit is nu net wat er mis gaat in de zogenaamde '(v)echtscheidingen' de partners voelen zich vrijwel zonder uitzondering, beperkt in hun zelfontplooiing (Saturnus tegenover Zon) en kunnen geen sociale offers brengen voor het groter belang (gezin/kreeft) omdat in hun gevoel (kreeft) hun ego (leeuw) in het gedrang komt. Toegegeven, mijn analyse is wat heel analytisch en wellicht wat kort door de bocht maar geeft wel de naakte kern van de zaak weer. Een roman als Stoner maakt duidelijk hoe zo'n offer er uitziet. De hoofdpersoon krijgt aan het slot van zijn leven, na een arbeidzaam leven, kanker. De schrijver maakt hierover geen ophef of vergroot dit proces uit, het is gewoon een feit van het leven in zijn beschrijving.
Dit slot van het boek bracht me bij de analyse van mijn echtgenoot die antroposofisch arts is geweest en als specialisatie had mensen te begeleiden met de ziekte kanker. Hij zei altijd dat je op zoek moest gaan naar het stukje in de psyche dat zich afgescheiden heeft en een eigen woekerend leven is gaan leiden. Immers zo boven zo beneden en ook zo binnen zo buiten. Ikzelf heb vele jaren samengewerkt met mijn echtgenoot en nam vaak het biografische deel van de ziekte kanker voor mijn rekening. Al overpeinzend kwam ik na het lezen van het boek Stoner tot de overweging dat wellicht een huwelijk ook een potentieel kankergezwel kan zijn. Herken je het, dan zijn er twee oplossingen: de eerste is het gezwel verwijderen/scheiden en de tweede optie is, het conflict liefdevol in de ogen zien, op het gevaar af dat je hier fysiek kanker van krijgt. Ikzelf, maar dat is uiteraard persoonlijk, kies instinctief voor de laatste optie, maar dit komt ongetwijfeld omdat ik in de leer van karma en reïncarnatie geloof. Snijdt je namelijk het denkbeeldige 'gezwel' uit de relatie met je partner waar je in het begin zielsveel hield, dan zal je deze ziel in een toekomstig leven weer tegenkomen Dit zal zich net zolang herhalen totdat je het probleem liefdevol in de ogen kunt zien zonder de teleurstelling van de bevestiging van je eigen ego. Het zal een soort omen zijn die een lijdraad vormt voor je nog onbewuste onbevestigde kant van je bestaan. In dat opzicht is dit boek 'Stoner'een soort moderne 'bijbel' voor de toekomst!
