Op 1 juni 2005 werd er een referendum gehouden in de EU-lidstaten hoe de burger dacht over een Europese grondwet; 61,5 procent van de kiezers wees de Europese Grondwet af. Een Europese grondwet houdt in dat de lidstaten een unanieme visie hebben en van daaruit wetten opstellen. Ikzelf was toen een tegenstemmer, niet zo zeer omdat ik tegen de EU ben maar meer omdat ik het toen nog een station te ver vond. Op zichzelf is de EU met een eigen wetgeving een uiting van het watermantijdperk waar het sociale element een belangrijk in speelt. In principe besluit de burger bij zo'n algemene grondwet zich te verenigen in één collectieve gedachte. Een mooi streven maar is nog moeilijk in een tijd dat iedereen zijn eigen ego nog aan het ontdekken is; leeuw tegenover waterman(tijdperk). Immers als je niet weet wie jezelf bent, is het moeilijk om je in een groep te handhaven. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de zogenaamde radicalisering.
Gisteren 19 februari (2015) bleek dat weer eens zonneklaar dat we er nog niet aan toe zijn, toen Griekenland na veel aarzelingen met een voorstel kwam hoe ze hun schulden af zouden gaan betalen en Duitsland zonder overleg met de deelstaten, voor zijn beurt, een resoluut: 'Nein' liet horen. Met andere woorden, Duitsland sprak voor zijn beurt en trapte in de valkuil waar zij collectief gezien zo hard aan het werken om niet meer het autoritaire gedrag vanuit het verleden, te praktiseren.
Het streven van de EU is vooral een democratisch streven waaraan gewerkt wordt. Wat nu zo bizar is dat het ontstaan van de democratie http://nl.wikipedia.org/wiki/Democratie juist in Griekenland is begonnen en uitgerekend zij dit grote dilemma inbrengt in de EU. Dit moet in mijn ogen een boodschap zijn! Wanneer je nadenkt over de grote staatschuld van Griekenland en je stelt jezelf de vraag of ze deze schuld terug moeten betalen, dan sta je voor een groot algemeen dilemma dat ook in kleine groeperingen speelt, namelijk: Ben je de strenge consequente ouder die het kind straft voor wat hij heeft misdaan, of, ben je een begrijpende ouder die de problematiek die is ontstaan probeert op te lossen zonder overigens de garantie te krijgen dat het in de toekomst wel goed zal gaan? Dit is een kwestie van vertrouwen en dat hebben we juist in deze tijd weinig. In het laatste geval van de metafoor die ik geef van het kind, moet jezelf offers brengen en dat offers brengen hoort nu juist in het gedachtegoed van de democratie. En daarnaast blijft dan spelen dat we vele andere zwak economische landen hebben in de EU en gaan we die dan ook compenseren? Kortom een duivelsdilemma.
Het dilemma dat ontstaan is in Griekenland, laat precies zien dat we nog ver verwijderd zijn van écht sociaalgevoel. De vraag is hoe komt dat? Het antwoord ligt in de leeuw/waterman problematiek. De letterlijke leeuw is, groot van voren en maar heel smal van achteren; dit beeld staat ook centraal voor het opgeblazen ego dat veel roept maar waar weinig achter zit. NB dit beeld wat ik hier schets wordt negatief beschreven, niet omdat leeuwen egoïstisch zouden zijn, maar omdat het, het onbewuste teken is van waterman en we in het watermantijdperk leven. We zullen de komende decennia dan ook steeds meer mensen tegen komen met korte lontjes en grote ego's en agressief gedrag; net zolang totdat de mensheid weet wie ze individueel is. Dit bereik je ondermeer door je vorige levens te kennen waarin je frustraties maar ook kwaliteiten zijn opgebouwd.
Omdat de EU als groep de laatste decennia te veel hooi op zijn vork heeft genomen en vooral economisch niet gelijkwaardige partners heeft toegelaten in zijn unie, is de groep te groot geworden om alle staten tot zijn recht te laten komen. Onbewust is te veel uitgegaan van de onbewuste behoefte (leeuw) het ego van de unie groter te maken dan het is. Dit doet ze vooral om gelijkwaardig te zijn aan de VS.
Wanneer een ego groter is dan het eigenlijk is, dan zet je automatisch de deur open voor bureaucratie. Bureaucratie ontstaat in het teken steenbok en werkt uit in Saturnus die ook een belangrijk aandeel heeft in vorige levens. In principe is het zo dat steenbok, het laatste aardeteken in de dierenriem, zoveel levenservaring heeft opgedaan, dat het de natuurlijke leider kan worden. Echter als er een te groot ego achter zit dan ontaard één en ander in gestelde regels die krampachtig worden nageleefd; en dat is bureaucratie in de notendop.
Persoonlijk kies ik voor de begripvolle ouder die zijn kind niet bestraft maar hem helpt een goed lidstaat te worden. En verder denk ik dat de boodschap is dat er veel meer reflectie moet komen of een land collectief gezien met zijn geschiedenis, er wel écht aan toe is om lidstaat te worden. De grote fout is mijns inziens dat de EU hoofdzakelijk kijkt naar het economische aspect en niet naar de volksziel die zich uitdrukt in de geschiedenis. Had men dit wel gedaan, dan had men herkend dat uitgerekend Griekenland, de grondlegger is van de democratie en daarom juist met deze pikante problematiek komt.
