Een belangrijke vraag die we ons bij politiek stellen is: waarom een land een bepaalde leider kiest. Een oude uitspraak van de filosoof, diplomaat Joseph de Maistre [1753 – 1821] luidt: Ieder volk heeft de regering die het verdient. De meer verborgen boodschap hier achter zit hem vooral in de collectieve geschiedenis die een land door de tijd heen heeft opgebouwd. Zoals ik in deel 1 van mijn serie over Het collectief geheugen uitleg, komt de geschiedenis altijd in een fractaal terug in de tijd. Een fractaal is te vergelijken met een boom die takken heeft, elke tak draagt de herinnering in zich aan de boom waar het zijn (natuurlijke) verbinding mee heeft. Zo is het ook met de hedendaagse politiek die zich in fractalen herhaalt in de tijd. Dat hier weinig tot geen bewustzijn voor is, heeft te maken met het feit dat we enerzijds de geschiedenis niet goed kennen en anderzijds dat we de variatie op de zogenaamde ‘geschiedenisboom’ (nog) niet zien.
De vorige, twintigste eeuw, was wel de meest indringende gewelddadigste eeuw die gekend werd in de geschiedenis. Er vonden twee grote wereldoorlogen plaats waar vooral Duitsland een groot aandeel in had, maar niet helemaal alleen. Ook werd er nog nooit op zo’n grote schaal genocide gepleegd. De omstandigheden in elk afzonderlijk werelddeel maakte dat Duitsland deze rol kon vervullen. Vanouds heeft Duitsland de meeste filosofen opgeleverd; de breedvoerige grammatica wijst ook op een diep gewortelde aanleg voor filosofie. Toen de wereld steeds meer imperialistisch werd aan het begin van de negentiende eeuw en Duitsland daar wat in achterbleef, kwam de onbewuste drang naar boven om toch de leiding te nemen en een soort inhaalslag te maken.
In Rusland lag het heel anders, omdat Rusland het grootste land op aarde is, zijn de bevolkingsgroepen zeer divers, waardoor een logische samenhang moeilijk is waardoor primair kolonialisme niet zo werd nagestreefd; daarin verschilde Rusland met de rest van de wereld. In astrologische zin is ook wel gezegd dat Rusland onder het dierenriemteken Waterman valt. Het is dan ook niet vreemd dat uitgerekend daar Marx voet aan de grond kreeg en het communisme daar bijna acht decennia lang floreerde.
De VS wordt ook wel het nieuwe land van de onbegrensde mogelijkheden genoemd en weet daar net zoals in Rusland ook geen echte eenheid in aan te brengen. De staat dankt zijn bestaan aan dat veel Europese mensen die weinig perspectief hadden, zich opnieuw vestigden in de VS. Dit ging meestal ten koste van de oorspronkelijke bevolking, de indianen, die verdreven werden of zelfs soms uitgemoord. Toen dit proces aan het eind van de negentiende eeuw vrijwel voltooid was ging men over tot het isolationisme. In aanvang was de VS dan ook niet bereid zich te mengen in de eerste wereldoorlog; dit veranderde opeens, toen Pluto in 1914 in het teken kreeft ging lopen. Pluto wil vooral breken met oud niet meer werkend karma. En omdat kreeft vooral gaat over de wortels en afkomst van de mens, besefte de VS onbewust dat zij hun historische wortels voornamelijk in Europa had liggen en gingen vanuit dit onbewuste motief, hulp bieden.
Wanneer iets onbewust in werking gezet wordt, komt er altijd een vervolg op omdat wat onbewust is, bewust gemaakt wil worden; dit gebeurt meestal wanneer er een kosmische stand aan de hemel ontstaat waar die kans gegrepen kan worden. Zoals nu sinds 2008, Pluto in het oppositionele teken van kreeft, steenbok loopt. Menigeen zal bij mijn vermeende reïncarnaties denken: ‘hoe kom je er bij?!’ En: waarom incarneren grote leiders uit de geschiedenis, opnieuw in een vooraanstaande functies? Het antwoord is: omdat deze zielen de meeste leiderservaring hebben opgedaan in het verleden in hun ziel. Ze zijn gewend geraakt het collectief onbewuste te besturen en er macht over uit te oefenen. Met een nieuwe incarnatie in een variant (fractaal) krijgen ze als het ware een herkansing dit beter en bewuster te doen. Deze zielgerichtheid van zielen is evolutionair gezien niet altijd zo geweest, maar manifesteert zich nu duidelijk in het watermantijdperk. Er heeft aan het eind van de vorige eeuw een soort ompoling plaatsgevonden. De zielen die reïncarneerden tot de Verlichting, neigden er naar, ver weg in heel andere werelddelen en in zeer uiteenlopende levens, hun ervaring op te doen als ziel. Dit om zodoende zich breed te ontwikkeling, maar sinds de ontdekking van de drie buitenplaneten [Uranus, Neptunus en Pluto] ligt het accent op het persoonlijk veroorzaakt karma dat veranderd moet worden. Karma heeft nu de neiging op de plaats waar het ontstaan is, opgelost te willen worden. Dit is de reden waarom in de hedendaagse gezinnen zoveel problemen leven die vaak eindigen in zogenaamde vechtscheidingen. Heel vaak reïncarneert het voorgeslacht in dezelfde familie en komt persoonlijk en collectief onbewuste met elkaar in conflict.
Terugkijkend op de wereldleiders van dit moment. Dit zijn Poetin voor Rusland, Merkel voor Europa en Trump voor de VS.
In het begin van dit jaar heb ik een driedelige serie geschreven over Trump, zie hiervoor mijn eerdere nieuwsbrieven. Ik schreef daar dat ik een vermoeden heb dat zijn laatste leven voorafgaand aan dit leven, wellicht de incarnatie van Anastasia is geweest; de dochter van tsaar Nicolaas II en Alexis. Nu is er veel onduidelijkheid over Anastasia. Lange tijd deed bijvoorbeeld het verhaal de ronde dat zij als enige aan de executie was ontkomen, omdat haar lichaam niet gevonden werd. Kenmerkend voor het karma duiden is, dat er meestal een sluier van wazigheid omheen hangt. Vandaar dat we nog nauwelijks gevorderd zijn in wetenschappelijk onderzoek op het gebied van reïncarnatie. Rudolf Steiner en hoogleraar in de psychiatrie Ian Stevenson met onder meer het boek Bewijzen van reïncarnatie hebben enigszins wetenschappelijk onderzoek gedaan, maar helaas hadden ze nog niet de middelen tot hun beschikking om hun visie wetenschappelijk te onderbouwen zoals nu met b.v. de astrocartografie. Ik persoonlijk vind het heel aannemelijk dat de zielen van Nicolaas II, tsarina Alexis en de kinderen van het echtpaar in deze tijd gereïncarneerd zijn en op de voorgrond treden nu Pluto in het oppositionele teken van hun overlijden loopt; met nu alleen een verandering van decor. De VS is nu met zijn president, het puberale opstandige kind geworden dat overal tegenaan trapt en ‘de ouders’ wil choqueren; iets wat in een vorig leven in de kiem gesmoord is.
De naar manipuleren neigende tsarina Alexis, doet dit in het huidige leven door haar streven Rusland weer opnieuw op de wereldkaart te zetten, in de vorm van Poetin. De meeste Russische burgers houden van Poetin; dat vergeet de wereld vaak.
En de wankelmoedige tsaar is nu iemand die in moeilijke tijden standvastig, bijna monomaan doorgaat; dat wat de ziel in het recente leven helemaal niet kon omdat hij zich liet leiden door mensen om hem heen, kan nu veranderd en verbeterd worden. Bedenk, de van Russische revolutie heeft alleen maar uit kunnen breken omdat de burgerbevolking grote honger en armoede kende; dit (fractale )beeld vinden we collectief gezien terug in de huidige vluchtelingenstroom. Door deze vluchtelingenstroom krijgt bovendien de collectieve volksziel van Duitsland een kans zich te bevrijden van het onbewust schuldgevoel over de oorlogen die ze in het verleden heeft veroorzaakt. Samengevat: het antwoord dat het betreffende land op gebeurtenissen die hen in het verleden zijn overkomen geeft, roept een collectief bewustzijn op. Het is aan de leiders van deze landen de taak dit te leren herkennen en te begrijpen. Maar aangezien het watermantijdperk pas net begonnen is, zal het nog wel even duren voordat dit bewustzijn tot volle ontplooiing komt.
Persoonlijk ben ik ook wel benieuwd welk karma Assad vervult in zijn leiderschap over Syrië, respectievelijk hoe hij Azië beïnvloed; of de leiders uit Iran, maar helaas ontbreekt van deze personen een geboortehoroscoop.
