Wilma ter Mull

Inmiddels is het afgelopen zondag derde advent geweest. Dit jaar valt de eerste advent op het aller vroegste tijdstip in het jaar dat mogelijk is omdat eerste kerstdag dit jaar op een zondag valt. Adventtijd is de tijd om introspectief bezig te zijn; hier krijgen we dit jaar dus meer tijd voor!

Door het nieuwe Essay dat ik aan het schrijven ben Geopolitieke wereldorde; In het  licht van de oorlog in Oekraïne, heb ik veel gelezen wat op zichzelf al een introspectieve bezigheid is. Een oud thema kwam zodoende onder mijn aandacht. Ik las over ons Overprikkelde brein en ook het nieuwste boek van Wohlleben waar veel over het ‘onderbewuste’ van de mens wordt geschreven. Opeens herinnerde ik me mij weer iets van jaren geleden. Er was een cursist die mij wees op het gebruik van het woord ‘onderbewuste’ in mijn eerste boeken. Zij vertelde me dat deze omschrijving niet juist is en onbewust moet zijn (zij had dit ook weer van iemand die daar een glashelder betoog over had). Haar betoog was toen zo overtuigend voor mij, dat ik sindsdien niet meer het woord ‘onderbewust’ gebruik.

Door deze bovengenoemde boeken te lezen merkte ik dat ik op een rare manier geïrriteerd werd bij het lezen van het woord; ‘onderbewust’ en ging op zoek naar een eigen verklaring waarom ik dit zo voel. Raadpleeg je een goed woordenboek dan is de omschrijving van ‘on’ te vertalen met niet. Het woord ‘onder’ verwijst naar een hiërarchische orde waar iets de onderste positie van inneemt En, omdat het ‘on en onder’ de voorwoorden van het woord ‘bewust’ zijn, verwijst dit respectievelijk op iets wat (nog) niet bewust toegevoegd is, terwijl onder met een waardeoordeel verbonden is. On heeft daardoor voor mij een neutraler karakter dan onder. Het maakt namelijk dat het woord ‘onderbewust’ verwijst naar de competitie waar het bewustzijn de aanvoerder van zou zijn. Het ingewikkelde is overigens dat ook het woord ‘on’ maar al te vaak ook een waardeoordeel krijgt toegekend, denk bijvoorbeeld aan het woord ‘onmens’ of ‘onwel’ niemand wordt blij van dit soort woorden.

Toch zijn er meerdere versies in omloop, een er van is deze, maar ook daar zie je dat er een soort waardeoordeel om heen hangt; het onderbewust is daar creatief; en het onbewuste verdringt wat de persoon niet welgevallig is. Wat mijn bezwaar is, is dat er het label aangehangen wordt van goed en kwaad; dit verhindert namelijk objectief te werken met onbewuste krachten. Of anders uitgedrukt: strikt gezien bestaat er geen goed of kwaad; het kwaad is de afwezigheid van bewustzijn en het goede is de aanwezigheid van bewustzijn. Het is niet voor niets dat er in deze tijd zoveel schandalen openbaar worden, dit kun je als zorgelijk vinden, maar het is ook een teken dat ons bewustzijn groeit! En zoals Henriëtte Roland Holst zo mooi uitspreekt in zijn gedicht:

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

Ik vermoed dat het denken over goed en kwaad ook de reden is dat reïncarnatie nog steeds niet een erkende wetenschappelijke tak is van de dieptepsychologie ondanks dat er talloze bewijzen van reïncarnatie zijn. Bijzonder is ook om te zien dat Hajo Geurink in zijn: Vademecum Heerserschappen met astrologische omschrijvingen het woord ‘onbewuste’ wel opneemt en niet het woord onderbewuste. Hij maakt wél het onderscheid tussen persoonlijk en collectief onbewuste. Het twaalfde huis verbindt hij met beide vormen. Persoonlijk onbewuste kent hij Uranus toe, en het collectief onbewuste, Neptunus. Ikzelf zie het net iets anders, maar dat komt omdat ik met de drieledige principe van een mens werk. Wat ik hoop is dat de uitgeverij Schors dit Vademecum nog eens een keer herdrukt, het is namelijk zeer waardevol om je beeldvorming van planeten en dierenriemtekens objectief te houden.