Wilma ter Mull

De laatste weken zo werd bekend in de media is er een uitbraak van mazelen en kinkhoest. In Eindhoven zijn veertien gevallen van mazelen waargenomen. De reden daarvan zou zijn dat de vaccinatiegraad steeds lager wordt en daar maakt de overheid zich grote zorgen over, maar is deze zorg terecht?

De NOS berichtte op 21 maart [2021]: In Eindhoven raakten de afgelopen tijd veertien jonge kinderen besmet met de mazelen. Door de dalende vaccinatiegraad neemt het risico op verspreiding toe, meldt de GGD Zuidoost-Brabant. In de meeste gevallen zijn de klachten relatief mild, maar soms verloopt de ziekte ernstig.

Toen ik dit las moest ik denken aan de tijd dat ikzelf mazelen kreeg; ik was toen zes jaar. Ik behoor tot de generatie die nog niet gevaccineerd kon worden voor mazelen omdat er nog geen vaccin voor was. Bijna de eerste hele klas (zo noemden we dat toen) waar ik in zat, had mazelen en zelfs mijn net geboren zusje kreeg mazelen; niemand stierf aan de ziekte en ook waren er geen complicaties. Mijn herinnering aan mazelen is de volgende:
Omdat ik geboren werd in september ging ik al met vijf jaar naar de lagere school en had moeite met de lesstof. Nadat ik de mazelen had gehad omstreeks kerst, zei de leerkracht op school toen ik in het nieuwe jaar terugkwam op school tegen mijn ouders, dat er grote vooruitgang was geboekt in mijn ontwikkeling. De huisarts (geen alternatieve arts) zei toen dat dit kwam omdat ik de kinderziekte (want die noemden ze toen zo) had gehad en dat dit altijd stimulerend werkt op de geestelijke ontwikkeling van het kind.

Toen ik hier deze week over nadacht was ik verwonderd hoeveel er veranderd is in de aanpak van de kinderziekten, Synchroon aan deze gedachte zag ik afgelopen woensdag het wetenschappelijke programma Focus op NPO2 met de titel: Eten we ons ziek. In dit programma wordt wetenschappelijk aangetoond hoe slecht bewerkt voedsel is voor ons lichaam, met name voor de hersenen van de mens. Ik bedacht me toen dat misschien het slechte eetpatroon meer de reden is van de ernstige complicaties die men vreest bij deze kinderziekten. Volgens het algemene inzicht van artsen uit de 20^ste eeuw zouden namelijk kinderziekten aan de weerbaarheid van het opgroeiende kind bijdragen. Wat je je dan afvraagt is: is de ongerustheid waar nu alle gerenommeerde kranten vol van staan over deze zorg, niet een soort paniekvoetbal zijn? Ik zelf heb een verhoogd wantrouwen ten opzichte van de farmaceutische industrie met hun octrooien omdat er vrijwel altijd economisch belang aan al die vaccinaties zit. Vaccinaties in arme landen zijn namelijk een zegen voor de bevolking omdat daar duizenden slachtoffers vallen en zodoende voorkomen kunnen worden.

Als we wat afstand nemen en naar het kosmische verhaal kijken dan zien we het volgende: als je Hajo Geurink zijn vademecum raadpleegt dan zie je dat vaccins  onder Maagd en Neptunus vallen. Deze twee zijn polair aan elkaar en wat ook interessant is, dat nu we aan het eind van het vissentijdperk zijn gekomen waar Neptunus de bewuste kant van is, en maagd het onbewuste dierenriemteken is en daardoor overbezorgdheid activeert. Neptunus (de heerser van het dierenriemteken vissen) het vaccin zelf, kan ons ook misleiden omdat dit ook een archetype van Neptunus is.

Maar, zult u misschien denken hoe zit het met drie kinderen die aan de kinkhoest zijn overleden? Dit is heel verdrietig! Mijn overtuiging is echter dat we veel te veel denken het leven te kunnen sturen, wat in principe helemaal niet zo is. Ik zal een heel rigoureus voorbeeld geven. Toen in 2014 de MH17 naar beneden stortte met veel  belovende mensen er in, toen zeiden we toch ook niet tegen de nabestaanden: waarom ben je in dat vliegtuig gaan zitten je weet toch dat het onveilig is boven Oekraïne? Met andere woorden: het overlijden van een mens is heel persoonlijk en heeft te maken met het karma (waar de wetenschap niet mee werkt). We zullen namelijk nooit weten of de nu drie overleden kinderen aan de gevolgen van kinkhoest als ze wél waren gevaccineerd een tijdje later niet ergens anders vroegtijdig aan overleden waren?

In mijn boek: Leven in verbinding met Sophie beschrijf ik een leven dat ik vlak voor dit leven leefde en waar de belichaming van mijn ziel nog geen half jaar oud werd, de vroegtijdige dood had alles te maken met het daarvoor liggende leven. Het recenste leven eindigde weliswaar niet door een kinderziekte maar door een te laat gestelde diagnose. De valkuil is dat we denken dat we een maakbare onsterfelijke wereld kunnen creëren. Laten de vaccinmakers zich vooral richten op de landen die het écht nodig hebben.

De opgaaf voor deze tijd is om zelfstandig te leren denken en collectieve angsten die ons opgedrongen worden van buitenaf, te leren onderscheiden van wat bij ons hoort en wat niet. Dit is proces is nooit te generaliseren in het massaal wél of niet laten vaccineren. Jij persoonlijk moet kijken of de ja of nee bij je past. Als we dat gaan doen, zijn we op weg naar de vrij mens die niet geleefd wordt door angsten! Een moeilijke opgaaf die ik zelf vaak ook nog niet helemaal machtig ben.