Wilma ter Mull

Wat de laatste jaren opvalt, is dat kerstbomen steeds eerder verschijnen en dat de buitenwereld zich steeds uitbundiger in het licht hult ook in tuinen en aan gevels. Vooral in wijken waar het bestaan kwetsbaarder is, wordt dit zichtbaar. Het licht lijkt hier niet alleen bedoeld om de duisternis te verdrijven, maar ook om een innerlijk tekort aan licht te compenseren.

In de donkere dagen wordt het verlangen naar licht een stille uitdrukking van hoop en bestaanszin. Vorige week verwees ik naar het licht dat in de duisternis schijnt en door haar niet wordt gegrepen.
Afgelopen week kreeg dit thema een concrete lading toen NAVO-secretaris-generaal Rutte in Berlijn waarschuwde: “We moeten onze manier van leven actief verdedigen, want Rusland wordt steeds meedogenlozer” en “Wij zijn het volgende doelwit van Rusland; we lopen nu al gevaar.”
Deze uitspraken zijn ferm en riskant maar ook duister. Ze zeggen minder over de toekomst maar over historische angstbeelden en persoonlijk karma. Door Rusland zo te positioneren, wordt Poetin onbewust macht toegedicht die hij in wezen niet bezit. Hij fungeert vooral als spreekbuis van de collectieve onbewuste ziel van Rusland, vermengd met zijn eigen onverwerkte verleden en oude pijn.
De Russische volksziel draagt al meer dan een eeuw het gevoel structureel miskend te zijn door Europa, ondanks het feit dat de Sovjet-Unie het beslissende keerpunt in de oorlog tegen Hitler forceerde. Dat keerpunt lag bij de Slag om Stalingrad (het huidige Volgograd), die plaatsvond van augustus 1942 tot februari 1943.
NB De menselijke tol onder Russische militairen was vele malen hoger dan die van de Verenigde Staten en Engeland samen: circa 8,7–11 miljoen militaire slachtoffers tegenover ongeveer 405.000 Amerikaanse gesneuvelden.

Wanneer je kijkt naar de horoscoop van Rutte, dan zie je dat op dit moment het Leeftijdspunt door de horoscoop een vierkant maakt met Saturnus (de heer van het karma) die conjunct staat met Mercurius, Venus en Cheiron en deze vier weer een oppositie maken met Uranus en Pluto.

Toen ik in 2021 een essay schreef over Mark Rutte, was er nog totaal geen zicht op het feit dat hij secretaris-generaal van de NAVO zou worden. Wat echter wel feilloos aansloot, was zijn recente vorige leven als koning Willem II; in dat leven was hij getrouwd met een Russische prinses uit het geslacht Romanov. De enige ware glorie in zijn leven als kroonprins bereikte hij tijdens de Slag bij Waterloo, waar hij Napoleon wist te verslaan en daarmee een belangrijke wending gaf aan de politieke verhoudingen in West-Europa.

Nu zijn leeftijdspunt een vierkant maakt met Saturnus, komen al die spanningen opnieuw naar boven vanuit het onbewuste en worden zij geprojecteerd op het collectief onbewuste van de mensheid. Immers, zijn Uranus (het collectief onbewuste) en Cheiron (de daarmee verbonden pijn) zijn met Saturnus verbonden. Oude pijn wordt nu als het ware op de wereld geprojecteerd, wat mensen angstig maakt. En dat is precies koren op de molen van Poetin, die feilloos weet hoe hij moet inspelen op collectief onbewuste angsten. Aan ons is het om dit te leren herkennen. Met andere woorden: wanneer de duisternis wordt herkend, kan oorlog tot een einde komen.

Terug naar de overmaat van het licht waarmee deze nieuwsbrief begon,
naar wat zich nu als verschijnsel in onze wereld aandient. Daarom klinken opnieuw de woorden van Johannes 5:1:
Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet kunnen grijpen.
Wanneer wij leren kijken naar de duisternis — het ontbreken van bewustzijn — en ons licht er anders op laten schijnen kennis van de geschiedenis en zelfreflectie,
herkennen wij eerder de zingeving van de voorgeschiedenis en de sporen van karma en collectieve geschiedenis die wij met ons meedragen. En juist daar, in die herkenning, kan vrijheid ontstaan: de tegenpool van macht. Zo wordt vrijheid opnieuw in het licht van het bewustzijn geplaatst.