In een ras tempo lopen de laatste decennia de kerken leeg en neemt het aantal mensen dat gelooft, in de westerse wereld af. Eén van de redenen zal zeker zijn de seksuele schandalen die de Rooms Katholieke kerk verzwegen heeft en die nu de laatste decennia successievelijk aan het licht komen. Maar ook de protestante kerk loopt leeg; wellicht doordat van oudsher er zoveel (calvinistische) geboden werden opgelegd? Deze geboden werken niet meer in een tijd van het toenemend bewustzijn omdat de ego’s door het bewustzijn ook groter worden. Bovendien is het exacte wetenschappelijke denken sterk toegenomen en wordt beeldentaal niet meer zo begrepen. Nu Pasen voor de deur staat, is het goed om even bij dit feit stil te staan.

Het handboek voor de christelijke kerken is de Bijbel met twee heel verschillende delen: het oude en het nieuwe testament. Ook de gelovige orthodoxe joden en de Moslims maken gebruik van dit boek maar dan alleen van het oude testament. Het nieuwe testament is het verhaal van Jezus die door het lijden heen ging en opstaat uit de dood. Dit archetypisch beeld wordt vooral gebruikt door de christenen; alhoewel de streng gelovigen in protestante kringen meer citeren uit het oude testament.

Wanneer je het oude testament leest, dan valt vooral op een ongemakkelijke dwingende toon. Het gaat in het oude testament vooral over het volk Israël dat steeds de fout in gaat omdat ze zich niet houden aan de regels die God hen gesteld heeft (tien geboden) en worden dan streng gestraft. Een boek dat in deze tijd veel weerstanden opwekt omdat we tegenwoordig vooral gewend zijn alles te doen wat God verboden heeft. Ons bewustzijn komt in opstand tegen oude regels omdat we steeds meer kapitein op eigen schip willen zijn.

Het nieuwe testament daarentegen is heel anders er wordt een soort boodschap van liefde beschreven en een bijzonder iets is dat Jezus Christus uit de doden opstaat; voor wetenschappers een soft sprookje omdat ze dit zelf nog steeds niet hebben bereikt. Ook hier heeft dus de moderne mens uiterlijk gezien niet veel mee. We zetten ons de laatste decennia vooral in om onsterfelijk te worden en weten met ons wetenschappelijk brein dat de dood onoverkomelijk is. De dood is voor de moderne wetenschappelijk gerichte mens het absolute niets, vandaar onze angst en het streven naar onsterfelijkheid. Dit wat betreft de primaire duiding betreffende de bijbel.

In principe kun je stellen dat de mens de bijbel eigenlijk niet meer begrijpt omdat alles heel letterlijk geduid wordt in deze tijd. Enige tijd heb ik me verdiept in de bijbel, niet in de laatste plaats omdat ik nogal streng christelijk ben opgevoed. Als ik de bijbel lees met wetenschappelijke ogen dan kan ik er inderdaad niets mee. Toen ik echter het boek: Het Oerboek van de mens van Carel van Schaik en Kai Michel las over de bijbel, kwam ik tot een heel andere zienswijze.

Ik denk dat in het oude testament vooral het boek is waar het collectief onbewuste beschreven wordt. In het collectief onbewuste van de mens ligt de geschiedenis van de betreffende persoon opgeslagen (het joodse volk). De nauwste groep waar de mens mee verbonden is, is de familie en in wat groter verband, de familie waarmee hij zich met de partner verbindt, maar ook het werk wat hij doet en de geschiedenis daaromtrent; de streek; het land; en continent, waar hij of zij woont. Een veelzeggende uitspraak in het oude testament is: Ik … ben een na-ijverig, God die de misdaad der vaderen bezoek aan de kinderen, aan het derde en vierde geslacht…
Exodus 20:5. Deze tekst verwijst naar de oude geschiedenis die iemand meeneemt en daar verantwoording en door zijn verbondenheid hier verantwoordelijk voor neemt. Dit hoeft echter geen noodlotsleer te zijn nu we in deze eeuw veel meer bewustzijn hebben gekregen. We kunnen namelijk op zoek gaan naar de voorgeschiedenis van dat wat ons pijnlijk treft zodat het thema zich niet steeds hoeft te herhalen.
Wat de kern van het nieuwe testament aangeeft is, de geboorte van Christus die vanuit de omstandigheden niet welkom is in het milieu waar hij geboren wordt (collectief). Hij groeit op in armoede en zijn leven is van een ziener die vooral de liefde predikt. Een persoon die buiten de traditie van zijn milieu leeft en zijn geheel eigen dialoog heeft met God en daarom zoon van God wordt genoemd. Hij lijdt onnoemlijk zodat hij voor zijn niet algemene visie aan het kruis genageld wordt, sterft, en na drie dagen staat hij op uit de doden.

In het nieuwe testament wordt verwezen naar het persoonlijk onbewuste dat vrij is geworden om de dingen te doen die bij zijn eigen diepste innerlijk leven past. Eigenlijk wordt in dit verhaal aangeduid dat de mens niet sterfelijk is maar dat  hij de essentie van zijn afgelopen leven meeneemt naar een nieuw leven; uitgedrukt in de opstanding van Christus (reïncarnatie). Nu het bewustzijn toeneemt zijn we langzamerhand in staat om contact te krijgen met onze voorgeschiedenis (vorige levens) net zoals we kunnen analyseren hoe de geschiedenis van ons voorgeslacht is geweest.
Tot de vierde eeuw na Christus was deze duiding van beide testamenten veel algemener bekend. De Manicheeërs en de Katharen verkondigden dit openlijk als kans om een vrij mens te worden. Echter de kerk die vooral zich baseerde op het oude testament en op de macht uit was, nam een bevoogdende rol op zich en roeide deze groepen bijna geheel uit. Dientengevolge maakte de rooms katholieke kerk de regels nog strenger, maar voerden ook de zogenaamde biecht in zodat er toch nog een soort uitweg was die de kerk zelf onder controle kon houden. Aan de biecht werd bovendien een verdienmodel verbonden zodat de kerk schatrijk werd en bovenal de regie zelf in handen hield over wat goed en kwaad was zoals gepredikt wordt in het oude testament. De mensheid werd niet opgevoed in zelf nadenken; een lange tijd heeft dit zo kunnen doorgaan maar sinds 1933 is het bewustzijn aan het veranderen en kunnen we de bijbel op een heel eigen manier lezen. Het oude testament is een metafoor voor het familiekarma wat we op ons nemen door bij de betreffende ouders geboren te worden. Het nieuwe testament laat de vrije wil zien ten opzichte van de groep(en) waar we aan verbonden zijn. Zo heeft ieder zijn hobbels die hij/zij oploopt in het collectief (familie, milieu enz.).
Mocht je wat onderzoek willen doen hoe jouw persoonlijke verbinding is met het collectief waaraan je verbonden bent, maak dan eens een Personare van je Uranus; mijn ervaring is dat je hier veel aan af kunt lezen. Dit kun je ook met de Personare van Saturnus doen.
NB. Elk beter astrologisch programma heeft een functie met Personare.

NIEUW:  onlinecursus familieverbanden

Na jaren studie hoe familieverbanden werken, heb ik een onlinecursus ontwikkeld om de onbewuste drijfveren die in een familie leven, te ontrafelen. Afgelopen jaar heb ik een cursus over dit onderwerp gegeven en naar aanleiding daarvan leek het me een goed idee om de cursist persoonlijk online te begeleiden met vragen over zijn familie. De meeste inzichten worden verkregen door de familie van afkomst te onderzoeken, maar eventueel mag het ook de familie zijn die jezelf gevormd hebt. Deze cursist kan inzicht geven in de diep onbewuste drijfveren van een familie Voor meer informatie Klik hier

1 thought on “Secularisatie en ontkerkelijking”

  1. Interessant weer Wilma, geloof ook dat we onze eigen verantwoordelijkheid moeten nemen en ons niet meer afhankelijk kunnen opstellen van de kerk of anderen…. Maar kun je nog uitleggen hoe ik de personare van Uranus en Saturnus kan vinden in mijn eigen horoscoop en hoe er dan mee om te gaan? Groet van Lieke van Hees

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.