Door mijn kinderen werd ik er gisteren op geattendeerd dat mijn vader, hun grootvader, zestien jaar geleden toen de vorige aardbeving in Japan plaatsvond zijn allerlaatste gedicht schreef voor zijn dood op 17 januari 1995. Ik was dit helemaal vergeten dat juist dat gedicht over die aardbeving in Japan ging. Er deed zich toen iets merkwaardigs voor, de stad Kobe (Japan) werd getroffen. maar een van de weinige ongedeerde gebouwen was een christelijke kerk met een beeld van Christus op de kerk. Ik zocht het gedicht op en wilde het u als lezer dit niet onthouden. Voor mijzelf extra bijzonder omdat hij als diep christelijke mens de Uranische kracht op een andere manier beschrijft die zeker overeenkomsten hebben met mijn eerste artikel over dit onderwerp.
NB. Helaas is de foto van die kerk in Kobe niet meer beschikbaar in de archieven dus vandaar een andere foto van Kobe.
Afstand Nemen
Klimmen op een hoge toren,
Afstand nemen dat is goed.
Klein en nietig worden mensen,
Honger dicht bij overvloed
Alles wriemelt daar beneden,
Rond gelijk een mierennest.
Al dat nietige en kleine,
Heeft de aarde berooid, verpest.
Uitgehold en kaalgevreten,
Zo een wesp, een sprinkhaan doet,
Mensenwerk maakt dat de aarde,
Nu uit vele wonden bloedt.
Carnaval en mallemolen,
Werken als een boemerang.
Het rumoer van deze wereld,
Maakt onzeker, angstig, bang
Aardbevingen, watersnoden,
Ach ik hoor het haast niet meer.
Alles is niet te verwerken.
Dus ik leg het naast me neer
Hoe vaak moet de aarde beven,
Tot ik wakker worden zal?
Onze wereld is een stofje,
Nietig in het groot heelal.
En dat kathedraal beneden,
Dat zolang een Godshuis was.
Is nu expositieruimte,
Zo ik in een dagblad las.
Mijmerend sta ik op de toren,
Deze vinger wijst omhoog.
Uit een desolate toestand,
Ziende met een ander oog.
Kobe, centrum van een beving.
Mensenleed, dat spreekt ons aan.
Maar temidden der verwoesting,
Bleef het beeld van Christus staan.
t Is de troost der laatste dagen,
Met de kruisvlag hoop in top.
Neemt d’Arke der verlossing.
Allen die in nood zijn op.
Boven alle leed der tijden,
Bleef het kruis van Christus staan.
Na de dood Zijn overwinning,
Als verlosten binnengaan.
G.J ter Mull 1917-1995 Uit: ‘Vertrouwde stemmen’.
Het opmerkelijke is dat de horoscoop van de aardbeving toen [de tijd kon ik niet meer terugvinden] een conjunctie toont tussen: Zon, Uranus en Neptunus[ waarschijnlijk oppositie Maan] . Ook hier een verwijzing naar Uranus maar nu in combinatie met de Zon die wijst op de wens dit gegeven te integreren in het Japanse collectief onderbewuste. Het lijden (Neptunus) maakte hen attent op dit gegeven. Onder toon ik de daghoroscoop van die aardbeving.
8 reacties.
Aarbeving no 2.
Dank je voor het Delen van dit diepzinnige gedicht.
~Wat een Rijkdom om zo,n Vader gehad te hebben Wilma,en volgens mij valt die spreekwoordelijke ^Appel^ niet zo ver v/d boom.
Groet Beatrix
gedicht
Een goed gedicht en zo waar. Vooral de derde strofe.
En dat is zestien jaar geleden geschreven. Wat er niet al bij is gekomen.
Hiroshima, Nagasaki, Kobe, Sendai…
Een krachtig beeld van een oudere Christelijke Europeaan die zich vastklampt, in de confrontatie met deze menselijke misère, wat hemzelf zijn leven lang houvast bood. De wanhopige, lijdende Japanse zusters en broeders blijven verborgen achter het uiterlijke beeld van het kruis.
Zou dat anders zijn geweest als het hier niet om Boeddhisten, Shintoisten en atheisten ging, maar om medechristenen? Zou dat anders zijn geweest als de dichter de 2e wereldoorlog niet had meegemaakt?
Zouden mijn zusters en broeders dan wel zichtbaar en herkenbaar zijn geworden?
Opgedragen aan mijn zielsverwante Kaeko Mochizuki.
Anneke Ralf-de Jong
Aardbeving no 2
Lieve Beatrix,
Hartelijk dank voor je lieve woorden. Atlijd fijn om een reactie te krijgen! Het is een stimulans om door te gaan met schrijven.
Hartelijke groet,
Wilma ter Mull
Aardbeving Japan 2
Hartelijk dank voor uw reactie. Ja dat is een interessante vraag die u stelt. Voor mijn vader was het christendom het geloof. Voor mij ligt dat veel ruimer. Wat we echter gemeen hebben, mijn vader en ik, dat we alle twee de overtuiging hebben dat mensen veel bewuster moeten gaan kijken naar wat op hun pad komt. Zo vond ik het zelf frappant dat de twee horoscopen van de aardbeving beiden verwijzen naar de planeet Uranus. In mijn visie nodigt Uranus uit om de collectieve ziel van de groep te leren herkennen en te bevrijden van zijn niet geheelde wonden. Ik hoop zo dat de wereld wakker wordt aan het onnoemelijk leed dat daar nu in Japan is geschied.
Met vriendelijke groet,
Wilma ter Mull
Hartelijk dank voor uw
Hartelijk dank voor uw reactie.
Mijn vader was naast dat hij dichter was, tuinder van beroep en leed voor zijn dood heel erg aan het feit dat de mensheid de natuur/milieu zo vervuilde. Dit komt in de derde strofe van het gedicht heel duidelijk tot uitdrukking!
Een hartelijke groet,
Wilma ter Mull
Aardbeving Japan 2
Wat een gevoelig gedicht van jouw vader, Wilma!
Mijn complimenten hoor!
Ik heb trouwens de juiste tijd van de aardbeving in Kobe
in 1995…. 17-1-1995 om 5.46 plaatselijke tijd = 16 Januari 20.46 GMT.
(Bron: Het werkboek moderne uurhoekastrologie van Karen Hamaker)
Groetjes van Ria
Aarbeving Japan 2
Lieve Ria,
Hartelijk dank voor je reactie en de tijd die je opgegeven hebt. Ik ga kijken of ik verbanden zie tussen beide horoscopen en zal het dan zeker berichten in een derde artikel. Ik hoorde net op het nieuws dat het momenteel heel spannend is met die kerncentrales de derde is nu ook oververhit. Wat zou ons dit te zeggen hebben?!
Een hartelijke groet,
Wilma ter Mull