Met respect heb ik gekeken naar de uitzending waar Martin van Rijn zich in de kwetsbare positie begaf door over de dementie van zijn moeder en de falende zorg te spreken in het openbaar. Een dag voor het programma waren de vader en een andere man geïnterviewd door het AD over de zorg in het verpleegtehuis WZH die volgens het artikel onvoldoende zou zijn. Van Rijn reageerde hierop.
Van Rijn heeft de ondankbare taak als waterman Zon (7 februari 1956) om de Nederlandse volksziel te overtuigen dat het anders moet met de gezondheidszorg. Niet door meer geld in de zorg te pompen maar door het geld efficiënter te gebruiken. Dit klinkt heel theoretisch, want hoe doe je dat? Hoe gek het mag klinken: door juist de zorg bij de gemeente onder te brengen! Ik ben het daar helemaal mee eens omdat je hiermee de lijnen van zorg aanbieden bureaucratisch gezien kleiner maakt. Ik denk dat van Rijn als waterman Zon hierin een visionair is. Ik besef dat mijn uitgesproken visie een gedegen toelichting nodig heeft.
Statistisch blijkt dat veel oudere mensen die minder mobiel worden de behoefte hebben om langer thuis te willen blijven; dit in tegenstelling tot decennia geleden. Hierdoor hebben de mensen die zwaardere zorg nodig hebben een intensievere zorg nodig. Doordat de afgelopen decennia het accent bij de oudere mensen vooral lag in om verzorgingshuizen te willen wonen om zodoende de eenzaamheid en de beslommeringen van het leven niet zo te hoeven dragen, werd daar de zorg op aangepast. De verzorgster had een verzorgende taak, de mensen die nu nog in verzorgingshuizen wonen hebben verpleging nodig dat is een andere professie. Sinds Pluto in steenbok loopt is dit ongemerkt anders geworden. De verzorgsters die eerst voor bejaarden zorgden moet nu doordat er gewoon minder mensen zijn doorstromen naar de verpleging, waar ze strikt gezien niet voor opgeleid zijn. Vandaar de schrijnende misstanden in de verpleegtehuizen. Daarbij komt nog dat er een log overheidsapparaat achter de zorg zit die vanuit Den Haag wordt bestuurd en per definitie onpersoonlijk is.
Nu Pluto sinds eind 2008 tot 2025 in het teken steenbok loopt, – steenbok is de planeet waar Saturnus over heerst ,- hebben we de kans om de archetypes die onder steenbok vallen in het bewustzijn te halen en te breken met oude niet meer werkende patronen. Saturnus is ondermeer het archetype van de oude (wijze) mens, maar ook van de overheid. Sinds een jaar is Pluto het tweede decanaat gaan lopen waardoor hij heel zichtbaar wordt, dientengevolge zullen deze twee onderwerpen een brandpunt worden in het bewustzijn van de mens. Niet in de laatste plaats omdat we allemaal (hopelijk) oud zullen worden en in deze fase van het leven terechtkomen.
Waarom moet nu de zorg naar de gemeente? Om de verantwoordelijkheid die we voor elkaar zouden moeten hebben dichter bij huis te halen. Met andere woorden: je maakt weer kleinere collectieve groeperingen waar medegevoel in kan ontstaan; iemand mag oud worden in zijn eigen plaats/omgeving. Hoe kleiner de gemeenschap hoe groter het verantwoordelijkheidsgevoel. Daar is niets mis mee, om dat wat om je heen leeft, in je aandachtwereld op te nemen. Ik denk dat, dat Martin van Rijn bedoelt. Toegegeven het kwam er niet zo uit, wellicht omdat hij steeds de beruchte 'Zwarte Piet' krijgt toebedeeld :-).
Denk nu niet dat ik de nood niet zie in de verpleegtehuizen, want sinds 2002 tot heden ben ik steeds mantelzorger voor een dementerende; eerst tot 2011 voor mijn moeder en nu voor mijn dertig jaar oudere echtgenoot. Echter de nood zit niet in het te weinige personeel en te weinig budget maar zit in onze eigen liefdeloosheid. Dagelijks kom ik op de verpleegafdeling en zie hoe zeer het personeel zijn best doet en hoe weinig bezoek met name de dementerende krijgt. De ziekte die toch al vervreemdend werkt op de oriëntatie van de mens, raakt zodoende nog extra ontheemd door geen herkenningspunten meer aangereikt te krijgen uit het verleden, waardoor de ziekte zich versneld, zoals ik heb kunnen constateren. Het is namelijk ondoenlijk dat elke verzorgster geheel op de hoogte is van de biografie en gewoontes van iedere cliënt. We ontkomen er niet aan, als we de zorg in de verpleeghuizen kwalitatief willen verhogen, dan zullen we met zijn allen ons moeten bekommeren om ons naaste familielid die deze ziekte heeft en dat houdt ook in dat je soms, naast dat je op bezoek komt bij je familielid, ook iets met de medebewoner van je familielid doet, juist om een verbinding te leggen tussen het verleden en heden van de cliënt. Dit kun je niet afkopen met geld, sterker nog, hoe meer geld er is, hoe onverschilliger we worden, zo is gebleken in het verleden. Dat er dingen misgaan zoals in het programma van Pauw wordt verteld, met name dat urine langs de benen van zijn vrouw loopt, zal altijd blijven gebeuren om de reden dat de ziekte totaal hulpeloos en desoriënterend verloopt en deze dingen meer een verschijnsel zijn van de ziekte dan dat het iets zegt over kwaliteit van de zorg. De machteloosheid in deze ziekte wordt al snel geprojecteerd op een falende zorg van de overheid en dit geeft grote spraakverwarring. Aan ons de taak om ons meer te verbinden met ons eigen familiecollectief!
NB. De foto die bij dit artikel staat is geschilderd door mijn echtgenoot
1 reactie.
Verzorging bij programma ‘ Pauw ‘
Dag Wilma,
I
Dit programma heb ik ook gezien en eerlij k gezegd wist ik niet het nog goed moest komen met de politiek en de houding tot zorg
bij het beluisteren van de heer van Rijn.
Hij krijgt m.i. van jou veel te veel eer, want ik ben ervan overtuigd dat dat niet het exacte motief van hem is.
Hij komt nog lang niet bewust bij dit soort motieven. je kunt het aan hem zien gewoon
Waar hij , ook al is het per ongeluk, ook heen wil, en ook al is dat, als rode draad goed, zijn empathisch gevoel, zijn begrijpen, zijn houding, zijn ontbreken van welke verontwaardiging dan ook, die zeker de aandacht waard zijn etc, was die van een ,’ geprogrammeerd’ denker, en waar diepgang en detail uit de weg gegaan werd, vond ik.
Ik heb juist met verbazing naar deze oppervlakkigheid gekeken, ook dat is Waterman’ ‘ ,’met vele andere aspecten waarschijnlijk ook, denk alleen al aan de behoefte tot zelfbehoud wellicht.
Verder veel bewondering voor je werk en betrokkenheid,
en sterkte bij de hulp als mantelzorger.
Vriendelijke groet,
Len Dingarten.