Wilma ter Mull

In de Volkskrant van zaterdag 7 februari (2015) staat een artikel: Schrap de sancties en geef Oekraïne geld  geschreven door: Joschka Fischer, oud-minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland. In dit artikel wordt gepleit om Oekraïne economisch te helpen. Europa is namelijk aarzelend wat betreft steun; dit betreft niet alleen economische steun maar ook met  NAVO steun is het terughoudend tot grote ergernis van de VS die vooral wil vlammen. Oekraïne behoort niet tot de NAVO landen en ook niet tot de EU. Echter dit is niet de hoofdzaak dat Europa terughoudend reageert.  In principe is de EU nooit zo heel kritisch geweest over het toetreden van landen.  De hoofdzaak is nu dat de EU zijn handen vol heeft om zijn zuidelijke lidstaten financieel draaiende te houden.

Om niet royaal in de buidel te hoeven te tasten voor Oekraïne is er ongemerkt het laatste jaar een negatieve focus komen te liggen op Rusland. Vóór de MH17 ramp was het wat Nederland betreft, nog alles koek en ei met Rusland, dit ondanks de homohaat en de problemen met de de Arctic Sunrise. We stuurden een 'topzware delegatie' naar de Olympische spelen in Rusland, (daarin was Nederland een uitzondering); wellicht een teken van ons opportunisme?!
Na de WOII is er in de wereld een tendens in de wereld dat Rusland gevaarlijk zou zijn en dat terwijl Rusland enorme offers heeft gebracht om het nazi-Duitsland te verslaan. Recentelijk werd dit weer pijnlijk duidelijk toen bij de laatste Auschwitz herdenking na zeventig jaar, Poetin niet uitgenodigd werd, terwijl het concentratiekamp Auschwitz alleen door de Russen is bevrijdt. De aversie tegen Rusland zit in Europa heel erg diep, dit is al decennia lang zo. Ik herinner me als kind nog dat mijn moeder steeds met grote zorg uitsprak dat de Russen zouden komen om ons te bezetten;  ze hamsterde omdat grote schaarste zou komen als dit  allemaal een feit werd; mijn moeder was hier heilig van overtuigd. Zo voorspelde ze , en daarmee was ze niet de enige in die tijd, dat we aan het eind van de (vorige) eeuw volledig onder een Russische overheerser zouden leven. Kortom we werden opgevoed met het grote demon Rusland/de koude oorlog.

Een oud bekend psychologisch principe is, dat wanneer je een negatieve focus buiten jezelf legt, je de aandacht automatisch afleidt van je eigen rol in het geheel. Nu is het niet zo, dat op Rusland niets is aan te merken, integendeel! De angst voorde Russen heeft alles te maken met hun geschiedenis, en afgeleid daarvan hun collectieve wortels die ons Europeanen  totaal vreemd zijn. Echter objectief gezien  hebben ze ons de laatste decennia na WOII niet veel in de weg gelegd maar toch blijft de angst levensgroot bestaan voor hen.  Collectief gezien is Oekraïne meer verwant met Rusland dan aan Europa, dit ondanks dat ze graag bij Europa willen horen.  In de NRC van 22 februari 2014 stond een artikel Negen vragen over de crisis in Kiëv. Hierin wordt ondermeer duidelijk hoe corrupt en niet democratisch Oekraïne is en dus ver verwijderd is van het toetreden tot de EU.

Hoe komt het nu dat Rusland zo ondoorgrondelijk is voor de wereld en waarom wordt het negatieve zo uitvergroot?  Toegegeven er is heel wat mis, maar dat is ook in Amerika denk hierbij bijvoorbeeld aan  het onmenselijke kamp Guantanamo Bay dat ondanks alle pogingen van president Obama, maar niet gesloten wordt en waar martelingen aan de orde van de dag zijn.

In mijn boek: De verborgen waarheid achter drie Amerikaanse presidenten beschrijf ik hoe elk continent een bepaalde esoterische taak op zich heeft genomen in het wereldgebeuren. Dit met alle gevolgen van dien. Zo is Europa het continent van het denken, Amerika van het willen en Azië van het voelen. Omdat nu Rusland een deel van zijn land in Europa heeft liggen en een deel in Azië, ontstaat er heilloze verwarring tussen de denkfunctie en de gevoelsfunctie. Wanneer je naar de  psychologische analyse van de temperamentenleer van  C.G. Jung kijkt, dan komt hij tot de conclusie dat denken en voelen niet tegelijk dominant aanwezig kunnen zijn, waardoor er primair een soort conflictsituatie ontstaat wanneer beide energieën aanwezig zijn; en dit is precies wat we waarnemen aan Rusland. Rusland wordt als ondoorgrondelijk ervaren omdat ze besluiten bedenkt die los geslagen zijn van het gevoel enerzijds, en anderzijds sentimenteel en gevoelig zijn waar het vaak niet op zijn plaats is. Eenzelfde situatie doet zich voor met het denken; het lijkt reëel maar is het bij nader inzien niet. Oekraïne heeft hier last van omdat zij vanuit het nieuwe bewustzijn dat aan het ontwikkelen is ze meer de denkkant van Europa zou willen volgen terwijl Rusland gevoelsmatig, nostalgisch vast wil houden aan het vertrouwde oude maar dit via bedachte constructies wil verwezenlijken. Het beeld is te vergelijken met een ouder die een puber los moet laten (denken) maar dit gevoelsmatig niet kan, met alle gevolgen  van dien.

Een poging van Rusland om een  heelheid te worden, manifesteerde zich in het recente verleden in het experiment, communisme. Deze poging mislukte omdat er in wezen geen gemeenschappelijk collectief referentiekader is die hier aansluiting in vindt. Dat Rusland geen aansluiting vindt komt ondermeer omdat Rusland het grootste land op aarde is en door zijn uitgestrektheid automatisch heel verdeeld is. Rusland  heeft een oppervlakte van 17.098.242 km2 gevolgd door Canada als tweede met  9.970.610 km2, (bijna twee maal kleiner!). Dit grote oppervlakte draagt heel wat geschiedenis in zich dat moeilijk te verenigen is in één landmentaliteit. Elke geschiedenis van een land legt zich vast in een soort traditie die ontstaan is vanuit het collectief geheugen. Dit collectieve geheugen bepaalt, vaak geheel onbewust, het optreden van een land. Omdat Rusland zelf niet goed weet wat zijn wortels precies zijn, maar wel de grootste is, grijpt het onbewust naar de macht om zodoende het overzicht voor zichzelf te behouden. Wanneer je goed kijkt dan zie je dat het een krampachtige manier is om zaken onder controle te houden. Deze controle is vooral manipulatief en achterbaks maar zet uiteindelijk niet veel zoden aan de dijk. Echter, het zaken onder controle willen houden is een algeheel wereldprobleem en niet alleen iets wat Rusland alleen treft. Dit alles heeft te maken met het toenemen van het bewustzijn van de mensheid in het algemeen; maar aangezien Rusland wel letterlijk het grootste land op aarde is, krijgt dit land ongemerkt zonder dat we er bewustzijn voor hebben, de projecties over zich heen van grootste terwijl het evolutionair collectief gezien nog niet bewezen heeft  groter te zijn dan de rest. De grote fout die we nu kunnen begaan is, dat we Rusland demoniseren in zijn vermeende grootheid en sancties opleggen, zodat het inderdaad in de rol van zijn projecties gaat leven. Het wordt tijd dat Rusland gewoon gaat meedoen! Op dit moment, (zaterdag 7 februari 2015) lijken de onderhandelingen met Merkel en Hollande nog niet veel te hebben opgeleverd, maar Mercurius, de planeet van de communicatie, loopt retrograde en heeft inmiddels zijn vaart geminderd om volgende week woensdag 11 februari weer recht te gaan lopen. Dit alles duidt primair op weinig echte vooruitgang maar wel op introspectieve beschouwingen. Ook is het zo, dat wanneer Mercurius in een vast teken loopt, en dat doet het in waterman, er uiteindelijk toch een compromis gevonden zal worden voor het probleem. In principe stemt dit hoopvol.