Wilma ter Mull

Naar aanleiding van een onderzoek dat ik op dit moment doe voor de studie van deel twee van de serie: Het collectief geheugen, ontdekte ik bij toeval op een merkwaardig fenomeen. Al enige maanden ben ik me aan het verdiepen in het ontstaan van WOI en de rol die Keizer die Wilhelm II daarin heeft gehad. John C.G. Röhl schreef onder meer daar een inzichtelijke biografie over. Om een leven van iemand inzichtelijk te krijgen is het belangrijk om het van meerdere kanten te bekijken en las ik nog enige biografieën van hem. Toen ik nog wat verder zocht vond ik de opmerkelijke titel: De Keizer en de astroloog van Kees ’t Hart. Deze titel intrigeerde me omdat in geen van de biografieën die ik gelezen had er iets vermeld stond over interesse voor astrologie.

Het boek bleek dan ook niet biografisch te zijn maar is een zogenaamde historische roman waarin achter in het boek verantwoording wordt afgelegd welke bronnen de schrijver heeft gebruikt. Nu moet ik zeggen, dat ik sinds de laatste decennia mijn interesse in romans wat verloren ben. Niet in de laatste plaats omdat veel boeken bij mij bizar en soms zelfs pervers overkomen, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Al lezende vroeg ik me af, hoe komt men er bij van een historisch verhaal een roman te maken? Wat is er waar aan het verhaal en wat niet en hoe verantwoord je dat voor jezelf naar de historie toe? In de Wikipedia las ik over het ontstaan van de historische roman. Deze blijkt nog helemaal niet zo oud te zijn, en zijn ontstaan te danken heeft aan Walter Scott met zijn Waverley (1814). In aanvang was er vooral interesse voor de middeleeuwen maar later werden ook schijnbaar willekeurige historische gebeurtenissen beschreven door auteurs.

Ik keek ook naar de biografie van Kees ’t Hart op Wikipedia om iets te weten te komen over de schrijver van dit opmerkelijke boek; daar blijkt niet primair uit de interesse voor astrologie en psychiatrie, want daar gaat het boek over. Wat mij als vrijwel alleen non-fictie lezer bezighoudt, is waarom kiest een schrijver zo’n onderwerp? Persoonlijk ben ik van mening dat dit wel eens te maken zou kunnen hebben met herinneringen aan vorige levens. De psychotherapeut Henri de Vidal de St. Germain schrijft in zijn boek Dagdromen en vorige levens, dat je iemand een eigen verhaal kunt laten fantaseren over zijn vorige levens en dat degene die dat beeld schetst, altijd binnen het kader van zijn of haar eigen onbewuste blijft en een kern bloot legt van zichzelf/vorige levens. Zo is het ook met alle romans die geschreven worden, ook dat zijn vaak creaties van het onbewuste. Het zegt altijd iets over de diep onbewuste processen van de auteur. Wellicht is dat ook de reden dat de laatste decennia er zoveel bizarre romans geschreven worden; de scheiding tussen bewustzijn en onbewuste wordt namelijk door de versnelling van de tijd, steeds dunner waardoor ook alle dingen die ons overkomen vluchtiger worden.

Uit fascinatie voor de vraag en het onderwerp, heb ik de maansknoophoroscoop van Kees ’t Hart op de geboortehoroscoop van Keizer Wilhelm II gelegd. [Hubermethode]. NB. De maansknoophoroscoop geeft een inzicht over onbewuste processen/vorige levens van de persoon. De maansknoop is niet zo afhankelijk van de exacte geboortetijd; alleen de maansknoop in de maansknoophoroscoop is niet bruikbaar en de Maan kan een lichte afwijking hebben. Van Kees ’t Hart is geen geboortetijd bekend. De radix, in dit geval de heel voltooide biografie gaat over het leven zelf dat geleid is. Je krijgt dan het volgende beeld. Blauw is Kees ’t Hart en rood Keizer Wilhelm II is blauw.

Er zijn vele contacten die heel interessant zijn maar ik zal in het kader van een korte nieuwsbrief deze hier niet allemaal bespreken. Wat in het oog springt is de dat beide Saturnussen conjunct staan met elkaar in het eerste huis; het eerste huis is het huis vanhet naar buiten treden van de persoonlijkheid. Deze conjunctie tussen beide wil zeggen dat op één of andere manier beide zielen nauw met elkaar verbonden zijn en pijn hebben opgelopen (Saturnus). Bij ’t Hart is het onbewuste pijn en bij Wilhelm pijn die hij opliep in zijn jonge jeugd. Deze conjunctie van Saturnus maakt weer een oppositie met de Zon van ’t Hart in het zevende huis. Dit duidt dat ’t Hart onbewust alles heeft ingezet voor deze relatie in een eventueel vorig leven. De één-zeven-as waar met name de hoofdplaneten (Zon, Maan en Saturnus) staan, wijzen op een intense relatie, eventueel een huwelijk [Hubermethode]. Om er nu achter te komen hoe dit alles is geweest, zou je alle gegevens van ’t Hart moeten hebben om te zien wat hen samen bindt.  Astrocartografie geeft hier zeer belangrijke informatie over (plaats) en ook de reïncarnatietabellen van A.T. Mann (tijd) geven aanwijzingen en de maansknoophoroscoop wat er is gebeurd.

Samenvattend kun je stellen dat het interessant is om bepaalde historische romans eens met deze ogen te bekijken.

Dit najaar start er weer een cursus waar deze methodiek wordt gegeven. Wie interesse heeft kan zich hier aanmelden