Wilma ter Mull

De laatste tijd zijn de donorkinderen opvallend veel in het nieuws. Veel donorkinderen zijn opzoek naar hun biologische vader. Waar men in tachtiger jaren van de vorige eeuw geen probleem zag en er met enthousiasme donoren werden gevonden, zijn er nu grote problemen ontstaan. Donorkinderen blijken vaak in identiteitscrisis terecht te komen waardoor ze psychisch problemen ontstaan. Recentelijk publiceerde de Volkskrant een indringend verhaal van een kind dat na jaren haar vader vond. Eigenlijk is deze behoefte al een hele tijd aanwezig bij kinderen. Derk Bolk doet al jarenlang in het programma Spoorloos onderzoek naar de afkomst van adoptiekinderen. In principe is het bij donorkinderen precies hetzelfde. De vraag die ontstaat is waarom nemen de problemen rondom donorkinderen toe?

In mijn driedelige serie Het collectief geheugen, beschrijf ik dat sinds Uranus bezig is met zijn derde omlooptijd na zijn ontdekking in 1781, het collectieve bewustzijn toeneemt. Eén van de gevolgen daarvan is dat bepaalde problematiek opduikt zoals b.v. autisme ADHD maar ook niet te verklaren gebeurtenissen die in het leven soms onverwacht plaatsvinden die een niet gekende voorgeschiedenis hebben. In mijn boeken geef ik daar talrijke voorbeelden van. Elk mens is verbonden aan een groep. In het klein is dat een familie maar ook grotere groepen zoals land, streek, politieke partij, religie, maken dat de mens op een onbewuste manier verbonden is met de geschiedenis van de betreffende groep. De laatste decennia heeft de genealogie dan ook een grote vlucht gemaakt men wil gewoon weten waar men vandaan komt en wat er in het verleden allemaal is gebeurd. Programma’s als DNA onbekend;  Verborgen Verleden en Spoorloos, zijn hiervan een voorbeeld.

Wat is er nu veranderd? Omdat de scheiding tussen het bewuste en onbewuste heel dun is geworden (de korte lontjes zijn daar een bewijs van) komen er van zowel het persoonlijk onbewuste als het collectief onbewuste op subtiele manier steeds signalen naar boven die in het verleden ingeprent zijn. In het persoonlijk onbewuste liggen er herinneringen aan verdrongen gebeurtenissen van het huidige leven maar ook aan vorige levens. Het is een illusie om te denken dat de mens als onbeschreven blad op de wereld komt. Rudolf Steiner de oprichter van de antroposofie was zelfs zo stellig dat hij zei: Reïncarnatie en karma moeten in de nabije toekomst op een nog veel grotere schaal het bewustzijn van de mensheid veroveren dan bijvoorbeeld het Copernicaanse wereldbeeld heeft gedaan. [blz. 318 Werkingen van het karma Uitgever Vrij geestesleven]. Dit wat betreft het persoonlijk onbewuste. Maar de mens kiest voordat hij geboren wordt naar een familie waar de ziel vorm kan geven aan zijn karma. Een kind is van nature sterk solidair aan zijn ouders; dit komt omdat hij van hen het leven heeft gekregen. Er is een onbewuste dankbaarheid die je niet mag bagatelliseren. Het is te vergelijken met dat je een groot cadeau krijgt van een of andere anonieme weldoener, je weet met geen mogelijkheid van wie je dat grote cadeau hebt gegeven. Logisch dat je op zoek gaat! Of je nu wilt of niet, en of de donor anoniem wil blijven, je kunt met geen mogelijkheid uitschakelen dat je iets gekregen hebt dat er alles toe doet in je leven. Het is een zaak van van: to be or not to be. In het verleden, – aan het eind van de vorige eeuw -, is daar veel te luchthartig over gedacht. Een donor zou in principe zijn zaad of eicel in volle bewustzijn moeten schenken dan pas kan het kind echt verder. Een treffende documentaire die hier over gaat is: het zaadje en de elf eitjes NPO2 21 maart 2017]. In deze documentaire wordt in ieder geval het bewustzijn voor het kind met zijn afkomst serieus genomen, hoe je verder ook over de kinderwens mag denken. Helaas klinkt er nu ook een tegengeluid. Afgelopen woensdag was er een uitzending van Hollandse Zaken waar twee vrouwen die met een anonieme donor een kind hadden gekregen, een tegengeluid lieten horen. Zij vonden dat het niet nodig was dat het kind de donor kende. Deze vrouw(en) en het kind leefden vooral vanuit de maakbare wereld gedachte: wij vragen en de gemeenschap vervult mijn wensen. Dit is een tendens die op dit moment ook bij vele wetenschappers leeft; een inzichtelijk boek daarover is Sapiens van Yuval Noah Harari. Vergeten wordt vaak dat maakbaarheid op een geraffineerde manier het weerstandsvermogen van de mens ondermijnt; en op diep onbewust niveau niet wezenlijk iets oplost.