Wilma ter Mull

Aan de vooravond van Hemelvaartsdag en na Koningsdag en Bevrijdingsdag is ons collectief geheugen weer opgefrist met van allerlei geschiedenissen. De vraag is, of deze opfrissingspoging ons écht wel dient? Hoogstwaarschijnlijk is de collectieve boodschap van de verhalen die achter deze dagen zitten al snel vervlogen.

Indachtig mijn vorige nieuwsbrief over het loslaten, wil ik kijken naar de zingeving van deze dagen. Om te beginnen heeft het koninklijk huis nog maar weinig te maken met het ontstaan van Nederland en onze nationaliteitsgevoelens, en dalen de cijfers van hun populariteit terwijl het feest constant blijft. Ik kreeg een tip van een nieuwsbrieflezer die mij attendeerde op een interview met Edwin de Roy van Zuydewijn. Dit schokte me nogal, niet alleen ik, maar de journalist die het interview afnam kennelijk ook, zo is te zien in het interview. Het zette me wel aan tot nadenken over onder meer loslaten.

Ik keek na beide uitzendingen, want er was ook nog een tweede deel. Nu moet ik zeggen dat ik nooit zoveel met De Roy van Zuydewijn heb en hem zag als een lastpak maar toen ik de interviews zag, zag ik een bezeerde man die niet meer zijn leven op kan pakken omdat hij geplaagd wordt door het verleden met zijn verbinding met het koningshuis in het verleden Met name Prins Bernhard zou daar een nare rol in hebben gespeeld en afgeleid daarvan prinses Beatrix die een vaderskind zou zijn. Door dit te zien kwam ik weer bij het onderwerp: loslaten [zie vorige nieuwsbrief]. Voor hem zou het goed zijn geweest om wél los te laten maar wellicht lukt dat hem niet omdat hij zijn karma niet kent wat hem bindt met deze familie?!

In mijn eerste boek dat ik in eigenbeheer uitgaf: Een oude geschiedenis in een nieuwe tijd [2005] geef ik een analyse van de koninklijke familie en de gevonden vorige levens van hen. Omdat toen net de Margarita affaire speelde, betrok ik hem ook in de analyse en dacht toen te zien dat hij de reïncarnatie was van stadhouder Willem III van Oranje een nogal ingewikkeld mens net zoals Edwin eigenlijk ook is.

Dat ik dit boek in eigenbeheer uit heb gegeven, heeft te maken met dat alle uitgevers die ik toen benaderde het manuscript weigerden met steevast de opmerking: ‘je krijgt hier last mee met name met de RVD!’. Mijn echtgenoot kwam toen op het idee om het boek in eigen beheer uit te geven en aan Beatrix persoonlijk te sturen. Zo heb ik gedaan. Na enige tijd kwam er een antwoord van haar secretaresse met excuses voor het verlate antwoord; omdat het haar vijfentwintig jarige jubileum was had ze door drukte niet eerder kunnen reageren; ze vond het boek interessant en bedankte me er voor. Nu was juist de angst van de uitgevers dat zij haar vorige leven als verwerpelijk en beledigend zou vinden, maar dat was tot mijn verwondering niet zo.

Kijk je nu naar de dag-horoscoop van Edwin De Roy van Zuydewijn [de tijd is niet bekend] dan zie je het volgende:

De twee veroorzakers van het niet los kunnen laten is: de conjunctie tussen Venus, zijn liefdesleven conjunct de Maansknoop, oppositie Neptunus (loslaten) en conjunct de zuidelijke maansknoop. Ook zie je de conjunctie tussen Uranus en Pluto, iets wat duidt op dat het familiecollectief (Uranus) waar hij op dat moment toe behoort met het hoger bewustzijn bekeken moet worden, wat hij dus niet kan.
Saturnus conjunct Cheiron wijst naar pijn. Uit deze stand wordt duidelijk hoe hij worstelt met dit gegeven.
NB. Voor verdere historisch achtergronden van dit onderwerp verwijs ik naar mijn boek. Wat duidelijk werd in dit interview en Oranje feest is, dat het een soort nietszeggend symbool is geworden van een echte geschiedenis en dat maakt dat zo’n feest snel vervlogen is.

Dan de diepere zingeving van Bevrijdingsdag is ook niet heel duidelijk meer; we hebben actueel twee oorlogen die maar doorduren en waar geen oplossing voor wordt gevonden; sterker nog, het veroorzaakt verdeeldheid onder de bevolking! In de Volkskrant van 4 mei werd verwezen naar een artikel van sociologe, feministe en schrijfster en Jolande Withuis uit 2012 waar zij zich toen al hetzelfde afvroeg: wat herdenken we nu echt is? De slachtoffers, of, willen we ons ontladen van collectief schuldgevoel? NB Nederland telde veel minder verzetsstrijders dan direct na de oorlog werd geregistreerd door officiële instanties. Ook de recentelijk uitgekomen dramaserie van de EO, de Joodse Raad laat zien, hoe ingewikkeld het is als je midden in een situatie zit die je nu met de kennis van nu, denkt te kunnen beoordelen!

Het lastige van collectief schuldgevoel is dat het een sterk vrijblijvend karakter heeft. En als iets vrijblijvend is, kun je het op een verkeerde manier makkelijk loslaten en krijgt het ook geen diepgang. Zo kan het Joodse volk nog niet loslaten dat ze slachtoffers zijn geweest in WOII en komen extreem voor zichzelf op en neigen er nu naar in dezelfde valkuilen te trappen als de Nazi’s. Daarom is het een structurele fout om oorlogen die op dat moment gaande zijn niet mee te betrekken in de herdenking zoals de burgemeester Femke Halsema van Amsterdam dinsdag 30 april in Nieuwsuur aankondigde dat ze dit niet zou doen. Hierdoor krijgen dit soort herdenkingen en feesten iets abstracts wat in het in bewustzijn van de burger niet lang blijft hangen.

Men gaat vrijwel direct daarna over tot de orde van de dag. Wat bijvoorbeeld een nieuwe invulling voor de herdenking zou kunnen zijn is: als we massaal twee minuten zouden mediteren hoe we oorlog de wereld uitkrijgen, zodat de slachtoffers worden verminderd! Onze voorouders die zich ingezet hebben voor de vrede zouden hier een inspiratiebron in kunnen zijn en niet de slachtoffers waar we om rouwen en die zich inmiddels niet meer onder ons bevinden. Kortom, als iets abstract wordt dan bestaat het grote gevaar dat we iets over het hoofd gaan zien.

Morgen is het Hemelvaartsdag en in wezen een dag van loslaten maar ook daar kunnen we ons afvragen wat we los moeten laten en waar we aan moeten werken? Maar daar volgende week over!