Wilma ter Mull

Op dit moment staat het thema asielbeleid centraal in het nieuwe kabinet Schoof; omdat ik bezig ben met een nieuw boek en onderzoek doe naar onder meer de Oud Egyptische cultuur waar de Ma’at cultuur een centrale rol in speelt, vond ik iets opmerkelijks; deze cultuur is in namelijk een getransformeerde vorm terug te vinden in onze huidig politiek maar ook in groter collectief verband.

Kort uitgelegd: de Ma’at cultuur die centraal stond vanaf 2700 v. Chr. tot 1070 v. Chr. ging vooral over waarheid en gerechtigheid in staatsverband die we heden ten dage getransformeerd terug kunnen vinden in het symbool van Vrouwe Justitia, het symbool is van rechtstatige orde. Het streven van de Ma’at cultuur bestond uit: Staatkundige ordening; Politieke ordening en de Sociale ordening.
Omdat bij een streven naar hogere idealen automatisch de  schaduwkanten in het onbewuste zich ook manifesteren, is dit ook bij de Maät-cultuur zo. Zij kenden in deze cultuur dan ook drie hoofdzonden: Traagheid [de staat kan traag zijn in het ingrijpen op cruciale momenten], Doofheid [de politiek kan doof zijn voor wat écht gaande is en zodoende de mensheid schade toebrengen] en Hebzucht [de sociale massa kan minder bewust zijn van de ander en alleen aan zichzelf denken omdat zij in armoede leven].

Dit zo overpeinzend, vond ik overeenkomsten, zowel rechtstreeks als polair (het tegenovergestelde) met wat nu actueel gaande is in ons nieuwe kabinet maar ook in de rest van de wereld. Omdat in ons kabinet het teken Weegschaal centraal staat, – zoals ik eerder in mijn nieuwsbrieven vermeldde -, is het Ma’at principe extra belangrijk. Het dierenriemteken weegschaal is namelijk sterk verbonden met de Ma’at cultuur. Dit kabinet wordt daardoor uitgenodigd om in het midden/rechtvaardig te handelen. Omdat het teken weegschaal een onderdeel van de Ma’at cultuur is, net zoals bij Vrouwe Justitia die met een blinddoek een weegschaal in haar hand houdt; de blinddoek wijst op de invloeden die van buitenaf en zo objectief mogelijk beoordeeld moeten worden. De verborgen missie van dit kabinet moet daarom zijn om de geschiedenis en gerechtigheid in balans met elkaar te brengen, en juist daar ontbreekt het aan. De dwingende eis voor een noodwet voor asielbeleid is hier een schrijnend voorbeeld van.

Bij traagheid kunnen we ons wellicht weinig voorstellen in dit kabinet en onze samenleving, maar als je bedenkt dat de onbewuste polaire tegenhanger ongeduld en snelheid is, dan is dit wél plaatsbaar want écht naar elkaar luisteren (doofheid) is een groot probleem in onze samenleving en daar is dit kabinet nu een afspiegeling van. Ikzelf merk het dagelijks in contacten met andere mensen; iedereen is druk met zijn eigen verhaal en hoort de vraag die er leeft in de samenleving niet meer zo goed.

Afgelopen week vrijdag [week 38 van 2024] werd vermeld dat Europa al een tijdlang bezig is om een algemeen nationaal beleid aan het ontwikkelen is om in Europa de vluchtelingen eerlijker te verdelen over de Europese landen. Ook dit hebben we niet écht bewust gehoord. Staatskundige besluiten worden vaak geplaagd door traagheid. Marjolein Faber [minister van emigratie] loopt nu op dit beleid vooruit en kan mogelijk met de eer gaan strijken die haar in wezen niet écht toekomt, louter omdat de EU te traag is om door te pakken; dit is een goed voorbeeld van traagheid die optreedt in het politiek functioneren.

En dan de hebzucht die een grote valkuil is in onze (Nederlandse)geschiedenis; mede door ons koloniaal verleden hebben we de onbewuste neiging dingen van ander minder ontwikkelde staten te willen hebben voor onszelf. De huidige politiek is deze geschiedenis geheel vergeten en omdat de wet van de maat is dat je teruggeeft wat je te veel genomen hebt van de ander, zouden we eigenlijk wat bescheidener moeten zijn in ons asielbeleid. Jammer is dat men over het algemeen vrij weinig bewustzijn heeft voor de mooie uitspraak van filosoof George Santayana (1863-1952): Zij die zich het verleden niet kunnen herinneren, zijn gedoemd het te herhalen. We zouden nu met een milder asielbeleid goed kunnen maken wat we in de Gouden eeuw genomen hebben van minder ontwikkelde volkeren; ze komen letterlijk na ons toe om gehoord te worden. Dit geldt dus in het bijzonder voor Nederland maar ook de oorlogen in Israël en Oekraïne dragen dit element van de ‘vergeten geschiedenis/oorzaken’ in zich, maar dan op een ander collectief gebied. Wanneer we namelijk niet naar ons verleden willen kijken dan zullen zaken uit het verleden als een soort pingpong effect ons steeds blijven achtervolgen; alleen nu in een variant en dat is nu juist zo lastig, want dat zien we niet zo goed omdat we onze geschiedenis niet goed kennen. Pieter Waterdrinker benoemd dit fenomeen zo mooi in zijn boek: Tsjaikovskistraat 40, hij schrijft daar: de geschiedenis herhaalt zich niet, nee zij rijmt!

Geraadpleegde bronnen: Ma’at normen, waarden, monumenten in het Oude Egypte Frans Schobbe.