Wilma ter Mull

Afgelopen maandag 7 oktober [2024] was het één jaar geleden dat Hamas mensen gijzelde en mensen doodde en de oorlog in Israël uitbrak. Menig keer heb ik me afgevraagd hoe Dries van Agt [2 februari 1931 – 5 februari 2024] die zich vooral aan het eind van zijn leven inzette voor de rechten van de Palestijnen, hier naar zou kijken?

De uitdaging in deze oorlog als toeschouwer van dit gebeuren is, om vooral niet te gaan polariseren; niet in de laatste plaats omdat deze oorlog de optelsom is van een lange geschiedenis en een boodschap in zich draagt die we gemist hebben. En omdat geschiedenis sterk gekleurd is en wordt beïnvloed door het polariserende denken (je bent vóór of je bent tégen), kunnen wij het werkelijk perspectief vaak niet goed meer zien. Wat speelt is het volgende:

De Joden hebben in het recent verleden onnoemelijk geleden door de Jodenvervolging en de Holocaust. Zeven oktober 2023 was daar een soort de-ja-vu moment van, maar dan anders. Hamas maar ook de hele verdere wereld is hier min of meer verantwoordelijk voor en voelt zich hier onbewust collectief schuldig over. Ikzelf heb veel gelezen over alle richtingen in de geschiedenis en zie dat de discriminatie van de joden alle eeuwen na Christus heeft plaatsgehad. Dat dit zo is, heeft twee redenen; de een is rationeel en de ander is esoterisch. De rationele kant is dat het Joodse volk door de eeuwen heen, intelligenter is dan het collectief waarin ze leven; hierdoor werden ze zich ook bekwaam in de handel omdat dit een van de weinige gebieden was om te overleven. Onbewust roepen Joden veel jaloezie op bij mensen die dit niet hebben waardoor discrimenatie onbewust gecreëerd wordt.
Wat onbewust esoterisch speelt is, dat in een wereld waar de christelijke cultuur dominant is en vooral verbonden is met de westerse cultuur, de Joden toch het volk zijn dat de Christus heeft gekruisigd. Deze twee invloeden spelen een onbewuste rol en lopen dwars door elkaar heen.

Actueel gezien zit vooral de westerse wereld met een collectief enorm onbewust schuldgevoel voor wat er gebeurd is in de WOII (we hebben het laten gebeuren) en dat roept nu agressie/discriminatie op. Om een voorbeeld te geven: tot 2000 zagen wij in Nederland onszelf als grote verzetsstrijders in de WOII. Lou de Jong was daar met zijn grote reeks over de WOII de vertolker van. Echter wat bleek na onderzoek van het NIOD: dat we veel minder zo verdedigers van joden waren dan tot de eeuwwisseling werd verkondigd. Als je de geschiedenis geen recht doet, dan ontstaat automatisch een compensatie gedrag. De algemene trend  is dan ook in onze politiek, dat we vóór Israël zijn, maar dit zegt dus meer over ons collectief onbewust schuldgevoel en minder over wat er écht gaande is.

De Palestijnen zijn oorspronkelijk vaak eenvoudige landarbeiders die eeuwenlang met hun families op een bepaalde grond hebben geleefd en daar een diepe trouw aan hebben ontwikkeld, evenals aan hun geloof dat anders is dan in de westerse cultuur gehanteerd wordt. De uitdaging is om deze twee stromingen met elkaar te verbinden; een twee staten beleid zou een eerste stap kunnen zijn. Dit is de opgaaf voor het watermantijdperk wat nu aanstaande is; daar hoort geen oorlog meer bij. Het is goed te bedenken dat oorlog in hoogste instantie altijd eindigt aan de onderhandelingstafel. Een vraag die je daarbij kunt stellen is: waarom gaan de partijen niet direct onderhandelen? We zijn er slim genoeg voor om uit dit soort conflicten te kunnen komen. Dat dit niet gebeurt, is dat we onze onbewuste boosheid willen koelen en de wapenindustrie er beter van wordt. Albert Einstein had naast zijn grootheid in de wetenschap zei hij: als iedereen weigert in het leger te gaan dan is het de de oorlog gedaan!. [Zie Walter Isaacson zijn biografie over Einstein]

Dries van Agt en ook de indrukwekkende documentaire van Raoul Heertje (zelf joods) en Frans Bromet over Israël, laten een heel ander verhaal zien; ook de Israëliërs zijn onnoemelijk wreed geweest om hun toegewezen land te behouden. Israël is in de valkuil van zijn eigen slachtofferschap gevallen en doet nu (onbewust) dat wat hen is aangedaan in het verleden en dat is heftig. Of om maar weer eens te citeren: wie zijn geschiedenis niet kent, is gedoemd hem te herhalen. Wat dat betreft is het een soort pingpong-effect dat nog eindeloos zo door kan gaan als de landen in de wereld stelling blijven nemen tegen of voor dit conflict te zijn.

Het is niet toevallig dat deze oorlog begon op de verjaardag van Vladimir Poetin [7 oktober 1952]. Dit jaar werd hij tweeënzeventig jaar; astrologisch gezien een bijzonder jaar omdat dit één enkele werelddag is. De mens heeft dan één keer door zijn gehele horoscoop gelopen en mag als hij/zij verder leeft met hernieuwde kennis uit de afgelopen 72  jaren hier een nieuwe invulling aan geven! Het kan deuren openen naar een nieuwe zienswijze
Op 20 november 2024 begint een nieuwe (waterman)tijd; niet dat dit directe oplossingen gaat bieden, dat zou een té eenvoudige kijk op de gebeurtenissen in de wereld geven, maar het is wel het geboortemoment van een nieuw bewustzijn dat niet steeds maar slachtoffers maakt zoals in het vissentijdperk steeds gebeurde!